توسعه الگوی مسکن موقت پس از بحران با استفاده از معماری سلولزی در اقلیم گرم و خشک

پژوهش حاضر به مسئلهی اسکان اقشاری توجه می کند که مهم ترین دغدغه آن ها توجه به ضروریات فضای زیست در شرایط بحرانی است. این نگاه می تواند آسیب دیدگان از بلایای طبیعی و غیرطبیعی همچون زلزله، سیل، جنگ و ... را نیز در برگیرد که از خلال آن به مسئله بهبود اسکان حادثه دیدگان از بلایای طبیعی به صورت عمیق تری پرداخته شده است هدف اصلی این پژوهش شناسایی الگوی مسکن موقت با استفاده از ساختارهای سلولزی به منظور اسکان بهتر پس از بحران است. در روش پژوهش، ابتدا به ابعاد مختلف اسکان موقت پس از بحران به صورت اسنادی و کتابخانه ای، به گرداوری داده ها پرداخته شد، سپس در کنار استفاده از منطقی استقرایی و با تکیه بر تجربه گرایی و بهره برداری از پتانسیل مصالح سلولزی در دسترس، به شناسایی الگوی مسکن سلولزی پرداخته شد. در گام نهایی، الگوی پیشنهادی با روش موردپژوهی و کار میدانی به صورت مقیاس واقعی (یک به یک) به مرحله اجرا درآمد تا به صورت تجربی نیز مزایا و معایب مسکن موقت سلولزی استخراج گردد. در یافته های پژوهش تلاش شد تا به بازتعریف تصویر ذهنی نسبت به سازه های سلولزی و همچنین ارتقای کیفیت زیست حادثه دیدگان با استفاده از مصالح ارزان قیمت و تجدید پذیر که قابلیت ساخت به صورت مشارکتی را دارند، انجام پذیرد. نتایج تحقیق نشان می دهد که سه الگوی اساسی راست گوشه، مثلثی، و دایره ای جهت اسکان پس از بحران قابل تعریف است که از این بین، به صورت ویژه چالش های الگوی راست گوشه به واسطه نمونه تجربی، کشف و در زمینه های ساختار، سازه، اتصالات و اجزا مورد بررسی قرار گرفت.

کلیدواژه ها:

مسکن موقت ، اسکان پس از بحران ، اقلیم گرم و خشک ، ساختار های سلولزی ، مسکن