تحلیل کمی الزامات تحقق پذیری فضاهای عمومی شهری شادی محور و تاثیر آن بر نشاط اجتماعی

شادی و نشاط اجتماعی شهری فراتر از یک احساس فردی، برآیندی پیچیده از کیفیت فضاهای عمومی، شرایط عینی محیط و تجربه ادراکی شهروندان است. این پژوهش با هدف تحلیل کمی و یکپارچه الزامات تحقق پذیری فضاهای عمومی شادی محور و سنجش اثر آن ها بر نشاط اجتماعی در شهر شیراز انجام شد. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و همبستگی است و داده ها با استفاده از پرسش نامه محقق ساخته از ۳۸۳ شهروند در پنج فضای منتخب شامل میدان ارم، خیابان عفیف آباد، پیاده راه سلامت، مجتمع خلیج فارس و پارک کوهستانی دراک گردآوری شد. داده ها با استفاده از آزمون های آماری فریدمن، رگرسیون چندگانه و تحلیل مسیر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های توصیفی نشان داد که وضعیت کلی ابعاد تحقق پذیری در محدوده «متوسط رو به مطلوب» قرار دارد و «بعد ذهنی-معنایی» با میانگین ۳.۳۸ بالاترین جایگاه را در بین ابعاد نه گانه دارد. نتایج مدل تحلیل مسیر بیانگر آن است که این بعد با ضریب اثر کل ۰.۸۰۰، قدرتمندترین و تعیین کننده ترین عامل در پیش بینی نشاط اجتماعی است. در مقابل، ابعاد دسترسی پذیری، عملکردی و اقتصادی در بافت های پرتراکم به دلیل ایجاد ازدحام و نابرابری، اثر منفی بر نشاط اجتماعی داشته اند. همچنین اولویت بندی شهروندان نشان داد که «تعاملات اجتماعی موثر» بالاترین اولویت را دارد، در حالی که «احساس شادی» در فضای شهری به عنوان یک خروجی نهایی در رتبه آخر قرار گرفته است. در نهایت، پژوهش تاکید می کند که مدیریت شهری باید از مداخلات صرفا کالبدی فاصله گرفته و با تمرکز بر ارتقای معنا، حس تعلق و عدالت فضایی، زیرساخت های لازم برای پایداری نشاط اجتماعی را فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

شادی شهری ، نشاط اجتماعی ، فضاهای عمومی ، منطقه یک شیراز