نقش طراحی شهری در پایداری بافت تاریخی شهر تبریز با تاکید برتوسعه حمل و نقل سبز در شهر فشرده

با وجود اهمیت طراحی شهری و نظریه شهر فشرده در بازآفرینی این گونه بافت ها، پژوهش جامعی که ارتباط هم زمان اصول شهر فشرده، حمل ونقل سبز و طراحی شهری را در چارچوبی یکپارچه بررسی کند، محدود بوده است. این پژوهش با هدف تبیین نقش طراحی شهری در ارتقاء پایداری بافت تاریخی تبریز، با تاکید بر حمل ونقل سبز در چارچوب نظریه شهر فشرده انجام شد. روش تحقیق کمی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری با نرم افزار AMOS بوده و داده ها به روش نمونه گیری هدفمند از ۱۵۰ متخصص گردآوری شد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد متغیر «محیط زیست و انرژی» با ضریب استاندارد ۰٫۶۵ (آماره t برابر ۸٫۱۲، سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۰۱)، «طراحی شهری» با ضریب ۰٫۶۰ (آماره t برابر ۷٫۴۵، سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۰۱) و «دسترسی پذیری در حمل ونقل سبز» با ضریب ۰٫۵۹ (آماره t برابر ۷٫۲۱، سطح معناداری کمتر از ۰٫۰۰۱) بیشترین تاثیر مثبت را بر پایداری شهری داشتند. همچنین سه مقیاس طراحی شهری شامل مقیاس انسانی (نسبت ارتفاع به عرض معبر حدود ۱ به ۲)، مقیاس یادمانی (حفظ نشانه های تاریخی همچون میدان ساعت) و مقیاس هم دوستانه (ارتباط بی واسطه انسان با فضا) اثر معناداری بر حس تعلق و تعامل اجتماعی داشتند. شاخص های طراحی شهری، زیست محیطی و حمل ونقل سبز به عنوان ارکان اصلی احیای بافت های تاریخی شناخته شدند. دستاورد اصلی تحقیق، ارائه چارچوب یکپارچه ای است که با هم افزایی بین اصول شهر فشرده، حمل ونقل سبز و طراحی شهری، مبنای سیاست گذاری برای ارتقاء کیفیت کالبدی و زیست پذیری مناطق تاریخی فراهم می کند.