تبیین مولفه های تاب آوری اجتماعی در مدیریت توسعه پایدار شهری کلان شهر شیراز مبتنی بر رویکرد آمیخته و تحلیل دیمتل فازی

مقدمه:تاب آوری اجتماعی به عنوان یکی از ارکان توسعه ی پایدار شهری، توانایی جوامع محلی را برای رویارویی، سازگاری و بازیابی در برابر تغییرات و تنش های محیطی، اجتماعی و اقتصادی تبیین می کند. در کلان شهر شیراز، ناهمگونی بافت های شهری و تفاوت در سرمایه اجتماعی محلات، ضرورت شناخت دقیق مولفه های این مفهوم و روابط میان آن ها را آشکار می سازدهدف: هدف پژوهش، شناسایی، تبیین و تحلیل روابط علی معلولی مولفه های تاب آوری اجتماعی در مدیریت توسعه ی پایدار شهری کلان شهر شیراز در سال های ۱۴۰۳–۱۴۰۴ است.روش شناسی:این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، آمیخته اکتشافی متوالی است. در مرحله کیفی، با مرور نظام مند منابع، سنتزپژوهی و تحلیل مضمون، مولفه های تاب آوری اجتماعی در چهار لایهی شناختی، نگرشی، شبکه ای و کنشی شناسایی شد. در مرحله کمی، با استفاده از روش دیمتل فازی و بر اساس قضاوت ۱۰ نفر از خبرگان حوزه های برنامه ریزی شهری، مدیریت شهری، توسعهپایدار، تاب آوری اجتماعی و مدیریت بحران، روابط علی معلولی میان مولفه ها تحلیل گردید. قلمرو مکانی پژوهش، سه حلقه فضایی و ۹ محله شهر شیراز را در بر می گیردیافته ها بحث:یافته ها نشان می دهد اعتماد اجتماعی، آگاهی و دانش بومی و هویت محله ای به عنوان عوامل اثرگذار، و مشارکت شهروندی و توانمندی جامعه عمدتا به عنوان عوامل اثرپذیر عمل می کنند. اعتماد اجتماعی مهم ترین عامل علی و مشارکت شهروندی برجسته ترین مولفه از نظر مجموع اثرگذاری و اثرپذیری است.نتیجه گیری:نتایج پژوهش بر ضرورت اتخاذ رویکرد برنامه ریزی محله محور تاکید دارد؛ به گونه ای که تقویت اعتماد نهادی، توسعه ی شبکه های محلی، در دستور کار مدیریت توسعه ی پایدار شهری شیراز قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

تاب آوری اجتماعی ، توسعه پایدار شهری ، دیمتل فازی ، تحلیل مضمون ، کلا ن شهرشیراز