ارائه الگوی برنامه ریزی فضایی اراضی مستعد توسعه کشاورزی شهری (مورد پژوهی: شهر شریفیه استان قزوین)

مقدمه: گسترش شهرنشینی و افزایش اراضی بلااستفاده در محدوده های شهری، ضرورت برنامه ریزی برای بهره گیری موثر از این اراضی را بیش از پیش مطرح ساخته است. در این میان، کشاورزی شهری به عنوان رویکردی چندکارکردی، می تواند در بهبود کیفیت محیط شهری، تقویت اقتصاد محلی و بهره برداری بهینه از اراضی بلااستفاده نقش موثری ایفا کند. هدف پژوهش: پژوهش حاضر با هدف مکان یابی، برنامه ریزی و طراحی اراضی کشاورزی شهری در شهر شریفیه انجام شده است. روش شناسی: این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش کمی است. بدین منظور، اراضی مستعد توسعه کشاورزی شهری با استفاده از فرایند تحلیل سلسله مراتبی۱ و نرم افزار اکسپرت چویس۲ ارزیابی و وزن معیارها تعیین شد. سپس با روش مجموع وزنی ساده، گزینه ها اولویت بندی و سایت منتخب تعیین شد. سپس وضعیت محدوده از طریق تحلیل سوآت و ماتریس های ارزیابی عوامل داخلی و خارجی بررسی و راهبردهای توسعه استخراج شد. در ادامه، راهبردها با استفاده از ماتریس برنامه ریزی راهبردی کمی اولویت بندی و طرح پیشنهادی ارائه شد. یافته ها و بحث: نتایج وزن دهی معیارها نشان داد که شیب زمین (۰.۲۱۰)، دسترسی به جاده (۰.۲۰۵) و دسترسی به آب (۰.۱۹۶) مهم ترین معیارهای مکان یابی بوده اند. همچنین گزینه دوم با امتیاز ۰.۳۴۶ به عنوان مناسب ترین سایت انتخاب و بر اساس تحلیل سوآت در موقعیت راهبردی تهاجمی قرار گرفت. نتیجه گیری: بر این اساس، راهبردهایی در زمینه توسعه فضاهای تولیدی و آموزشی، تقویت فعالیت های اقتصادی و بازاررسانی محصولات، ارتقای مشارکت اجتماعی و حفاظت از محیط زیست تدوین شد. در نهایت، بر مبنای نتایج مکان یابی و تحلیل های راهبردی، پیشنهادهای برنامه ریزی و طراحی برای توسعه کشاورزی شهری در سایت منتخب ارائه شد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی راهبردی ، توسعه پایدار ، شهر شریفیه ، کشاورزی شهری ، مکان یابی