نقش واسطه ای خودشفقت ورزی در رابطه بین صفات تاریک شخصیت و گرایش به رفتارهای خودآسیب رسان در دانشجویان دانشگاه یاسوج

رفتارهای خودآسیب رسان در دانشجویان شیوع فزاینده ای دارد و باعث مشکلات عاطفی، رفتاری و تحصیلی برای آن ها می شود. این پژوهش با هدف پژوهش بررسی نقش واسطه ای خودشفقت ورزی در رابطه بین صفات تاریک شخصیت و گرایش به رفتارهای خودآسیب رسان در دانشجویان دانشگاه یاسوج انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری را کلیه دانشجویان دانشگاه یاسوج در نیمسال اول سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ تشکیل دادند. حجم نمونه ۳۷۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای بود. ابزار پژوهش پرسشنامه های صفات تاریک شخصیت جانسون و وبستر (۲۰۱۰)، خودشفقت ورزی نف (۲۰۰۳) و آسیب به خود سانسون (۱۹۹۸) انتخاب شد. داده ها با آزمون های ضریب همبستگی پیرسون از نوع تحلیل مسیر، رگرسیون چندمتغیره، آزمون سوبل و نرم افزار SPSS-۲۳ تحلیل گردیدند. نتایج نشان داد بین صفات تاریک شخصیت و گرایش به رفتارهای خودآسیب رسان همبستگی مثبت و معنادار در حد نسبتا قوی وجود دارد. همچنین آزمون سوبل حاکی از آن بود که خودشفقت ورزی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین صفات تاریک شخصیت و گرایش به رفتارهای خودآسیب رسان ایفا می کند. بر این اساس طراحی مداخلات مبتنی بر افزایش خودشفقت ورزی برای دانشجویان دارای صفات تاریک شخصیت، به عنوان راهکاری برای کاهش خطر خودآسیب رسانی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

خودشفقت ورزی ، صفات تاریک شخصیت ، رفتارهای خود آسیب رسان ، دانشجویان ، دانشگاه یاسوج