مدل ساختاری رابطه بین تمایزیافتگی خود و تحمل پریشانی با میانجی گری انعطاف پذیری شناختی در مادران کودکان دارای ناتوانی ذهنی

مقدمه: ناتوانی ذهنی کودک می تواند فشارهای مراقبتی، هیجانی و خانوادگی، به ویژه برای مادران، ایجاد کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی مدل ساختاری تحمل پریشانی بر اساس تمایزیافتگی خود و با میانجی گری انعطاف پذیری شناختی در مادران کودکان دارای ناتوانی ذهنی انجام شد.روش: این پژوهش توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه شامل مادران دانش آموزان دارای ناتوانی ذهنی مدارس استثنایی شهر قم در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود. ۲۰۰ مادر با نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با پرسش نامه های تمایزیافتگی خود، انعطاف پذیری شناختی و تحمل پریشانی گردآوری و با مدل سازی معادلات ساختاری و بوت استرپ تحلیل شدند.یافته ها: نتایج نشان داد تمایزیافتگی خود با انعطاف پذیری شناختی (۰۰۱/۰>P، ۶۵۱/۰=β) و تحمل پریشانی (۰۰۱/۰>P، ۵۶۳/۰=β) رابطه مثبت و معنادار دارد. همچنین، انعطاف پذیری شناختی با تحمل پریشانی رابطه مثبت و معناداری نشان داد (۰۰۱/۰>P، ۲۷۱/۰=β). اثر غیرمستقیم تمایزیافتگی خود بر تحمل پریشانی از مسیر انعطاف پذیری شناختی نیز معنادار بود (۱۷۷/۰=β، فاصله اطمینان ۹۵ درصد: ۰۷۱/۰تا ۲۸۵/۰) و بیانگر میانجی گری جزئی آماری بود.نتیجه گیری: تمایزیافتگی خود و انعطاف پذیری شناختی با تحمل پریشانی مادران مرتبط اند و انعطاف پذیری شناختی بخشی از رابطه میان تمایزیافتگی خود و تحمل پریشانی را تبیین می کند. نتایج، اهمیت توجه به ابعاد هیجانی و شناختی در طراحی حمایت های روان شناختی خانواده محور را برجسته می سازند.

کلیدواژه ها:

تمایزیافتگی خود ، انعطاف پذیری شناختی ، تحمل پریشانی ، ناتوانی ذهنی ، مادران کودکان دارای ناتوانی ذهنی