میانجی گری کیفری و عدالت ترمیمی در رسیدگی به بزهکاری اطفال و نوجوانان در حقوق ایران

چکیدهاین مقاله ظرفیت و محدودیت های میانجی گری کیفری را در رسیدگی به بزهکاری اطفال و نوجوانان در حقوق ایران بررسی می کند و می سنجد که این شیوه چگونه می تواند از پاسخ صرفا تنبیهی فراتر رود، بی آنکه حقوق بزه دیده یا تضمین های دادرسی نوجوان تضعیف شود. مسئله اصلی، صرف ارجاع پرونده به گفت وگو نیست؛ بلکه فراهم کردن فرایندی است که در آن بزه دیده بتواند آسیب و نیازهای خود را بیان کند، نوجوان پیامد رفتار خویش را بفهمد و مسئولیت متناسبی بپذیرد و توافق نهایی آزادانه، قانونی و قابل اجرا باشد. مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی و بر پایه مباحث پژوهش پایه و مقررات مرتبط، مبانی عدالت ترمیمی، حدود ارجاع، مراحل میانجی گری، نقش خانواده و مددکار اجتماعی و خطرهای اجرایی را بررسی می کند. یافته اصلی آن است که میانجی گری برای همه پرونده ها و همه طرفین مناسب نیست؛ اثر ترمیمی آن به ارزیابی حرفه ای، رضایت آگاهانه و مستمر، تناسب توافق با وضعیت نوجوان، توجه مستقل به خواست و امنیت بزه دیده و پیگیری محدود و روشن وابسته است. در فقدان این تضمین ها، میانجی گری می تواند به سازش صوری یا انتقال فشار به طرف آسیب پذیر تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

میانجی گری کیفری ، عدالت ترمیمی ، اطفال و نوجوانان ، بزه دیده ، جبران آسیب ، دادرسی افتراقی.