اقتصاد رسانه ی مکان محور و بازاندیشی نقش توزیع جغرافیایی داده ها

در سال های اخیر، اهمیت داده های مکانی و ابزارهای تحلیلی مکان محور، دیدگاه سنتی اقتصاد رسانه را با پرسش های تازه ای روبه رو کرده است. رسانه ها دیگر صرفا بر مخاطب به مثابه «توده ای همگن» نگاه نمی کنند، بلکه باید تفاوت های جغرافیایی در دسترسی، مصرف و ارزش گذاری محتوا را در نظر بگیرند. این مقاله با رویکردی مفهومی، به بازاندیشی نقش توزیع جغرافیایی داده ها در شکل گیری موضوع «اقتصاد رسانه ی مکان محور» می پردازد و می کوشد پیوند میان داده های مکانی، زنجیره ارزش رسانه ای و الگوهای نوین کسب وکار را بررسی کند. در گام نخست، نگاهی گذرا به مفاهیم اطلاعات مکانی، پراکندگی جغرافیایی مخاطب و اقتصاد رسانه بر پایه ادبیات بین المللی در حوزه جغرافیای اطلاعات، اقتصاد رسانه و مطالعات رسانه های مکان محور، و نیز برخی پژوهش های داخلی خواهد شد. سپس با تکیه بر مطالعات دیگر درباره رسانه های مکان محور و پلتفرم هایی نظیر شبکه های اجتماعی محله محور و رسانه های محلی دیجیتال، بیان می شود که توزیع جغرافیایی داده ها چگونه می تواند به ارائه الگوهایی مانند تبلیغات محلی، شخصی سازی محتوا، غیرمتمرکز بودن اطلاعات و طراحی نوین سیاست گذاری رسانه ای منجر شود. تحلیل پژوهش حاکی از آن است که داده های مکانی صرفا منبعی فنی برای هدف گیری مخاطب نیستند، بلکه به عنوان مولفه ای مهم در تعریف مخاطب، طراحی مدل کسب وکار و تنظیم رابطه میان رسانه، جغرافیا و حتی فرماندهی و کنترل عمل می کنند. در پایان، پیامدهای این دگرگونی برای کشور ایران به طور اجمالی بیان شده و ضرورت توسعه سیاست های داده محور وتوجه به اهمیت اطلاعات جغرافیایی در حکمرانی رسانه ای واکاوی می شود.

کلیدواژه ها:

اقتصاد رسانه ، اطلاعات مکانی ، رسانه های مکان محور ، توزیع جغرافیایی داده ها ، زنجیره ارزش رسانه ای