ارزیابی کارایی کلاس های ریاضی دبیرستان های استان زنجان با استفاده از تحلیل پوششی داده های تصادفی

تحلیل پوششی داده ها(DEA) به عنوان یکی از روش های کارآمد در ارزیابی عملکرد نسبی واحدهای تصمیم گیرنده بر مبنای چندین ورودی و خروجی شناخته می شود. با وجود اهمیت سنجش کارایی آموزشی در بهبود کیفیت فرایند یاددهی-یادگیری، مطالعات پیشین داده های آموزشی را قطعی در نظر گرفته اند؛ در حالی که بسیاری از شاخص های آموزشی مانند نمرات و شاخص های یادگیری ذاتا ماهیتی تصادفی دارند. استفاده از مدل های قطعی در چنین شرایطی می تواند به برآوردهای نادرست و غیرواقعی از کارایی منجر شود. هدف این پژوهش، غلبه بر این محدودیت از طریق به کارگیری DEA تصادفی برای ارزیابی کارایی کلاس های ریاضی در مقطع متوسطه دوم است. در این مطالعه، هر دبیرستان به عنوان یک واحد تصمیم گیرنده در نظر گرفته شده و داده های واقعی مربوط به حدود ۱۰۰۰ دانش آموز گردآوری شده است. ابتدا مدل قطعی تحلیل پوششی داده ها اجرا و سپس مدل تصادفی مبتنی بر قیود احتمالی، با فرض نرمال بودن توزیع داده ها و در سطح اطمینان ۹۵ درصد، به کار گرفته شد. نتایج حاکی از آن بودکه در نظر گرفتن عدم قطعیت در داده ها موجب تغییر معنادار در نمرات کارایی و رتبه بندی کلاس ها شده و ارزیابی واقع بینانه تری از عملکرد آموزشی ارائه می دهد. این یافته ها می توانند مبنای تصمیم گیری مدیران آموزشی در جهت تخصیص بهینه منابع و ارتقای کیفیت آموزش ریاضی قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

تحلیل پوششی داده های تصادفی ، کارایی آموزشی ، ارزیابی عملکرد ، کلاس های ریاضی.