تلاش برای تعمیق یادگیری در کلاس معکوس از طریق آزمون دیسک، تکیه گاه سازی و محتوای آموزشی

هدف: پژوهش حاضر با هدف دستیابی به یادگیری عمیق تر و ارائه راهبردی نوآورانه در روش یادگیری معکوس با استفاده از آزمون شخصیت شناسی دیسک، تکیه گاه سازی و محتوای آموزشی طی سال های ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۴ بوده است. روش: این تحقیق یک مطالعه توصیفی-تحلیلی پس رویدادی است. جامعه آماری شامل ۸۹ دانشجوی علوم کامپیوتر دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران در سه کلاس ریاضی عمومی دو بود. متغیرهای پژوهش پیش آزمون، شخصیت، همراهی، تمرینات کلاسی، پردازش ذهنی ریاضیاتی قبل و بعد از تکیه گاه سازی، تمرینات مازاد و ستاره دار مازاد و برگه امتحانی بودند. برای شناسایی شخصیت از نسخه استاندارد پرسشنامه دیسک با پایایی و روایی معتبر استفاده شد. دو روبریک مدرس ساخته برای ارزیابی همراهی و عملکرد دانشجویان در آزمون ها و تمرینات با پایایی و روایی تاییدشده توسط نظر کارشناسان بکار گرفته شد. تجزیه و تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS انجام گرفت. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین تمام متغیرهای پژوهش، به جز پیش آزمون و شخصیت، روابط غیرخطی برقرار است که در برخی موارد، بعضی متغیرها به عنوان تعدیل کننده یا میانجی عمل می کنند. نتیجه گیری: نتایج نشان داد که بغیر از متغیرهای پیش آزمون و شخصیت، سایر موارد تاثیر قابل توجهی بر ارتقاء کیفیت و عمق یادگیری دارند. در نهایت، الگویی نظام مند برای افزایش درک مفاهیم، بهبود تعاملات آموزشی و کاهش غیبت های غیرموجه ارائه گردید.

کلیدواژه ها:

پردازش ذهنی ، تعاملات آموزشی ، تعدیل کننده ، راهبرد نوآورانه ، میانجی