آگروفارستری مبتنی بر صنوبر به عنوان راهبردی برای توسعه پایدار روستایی در ایران: تحلیل تطبیقی تجربه هند، چین و اروپا با تاکید بر بهره وری زمین، معیشت و سیاست گذاری

آگروفارستری مبتنی بر صنوبر می تواند با تلفیق تولید چوب و محصولات زراعی، به افزایش بهره وری زمین، تنوع بخشی به درآمد و تقویت پایداری روستایی در ایران کمک کند. این مطالعه با هدف بررسی ظرفیت این سامانه برای توسعه پایدار روستایی در ایران، تجربه های هند، چین و اروپا را با تاکید بر بهره وری زمین، اقتصاد مزرعه، معیشت و سیاست گذاری مرور می کند. پژوهش حاضر از نوع مروری–تحلیلی و تطبیقی است و بر شاخص هایی مانند نسبت برابری زمین، ارزش فعلی خالص، نسبت منفعت به هزینه، شاخص های خرداقلیم، مصرف آب و پیامدهای اجتماعی تمرکز دارد. یافته ها نشان می دهد که تجربه هند بر سودآوری، بازار چوب و زنجیره ارزش؛ تجربه چین بر طراحی فنی، تنظیم خرداقلیم و مدیریت رقابت برای نور و آب؛ و تجربه اروپا بر حمایت های نهادی، حقوقی و خدمات اکوسیستمی تاکید دارد. سامانه های صنوبر–زراعت در صورت مدیریت مناسب تراکم و دسترسی به بازار می توانند از تک کشتی سودآورتر باشند، اما افزایش سن و تراکم درختان ممکن است رقابت نوری و آبی و کاهش عملکرد محصول همراه را به دنبال داشته باشد. در ایران، موفقیت این سامانه مستلزم پهنه بندی اکولوژیک، انتخاب کلن های سازگار، طراحی منطقه محور کاشت، مدیریت تطبیقی، تامین مالی، بیمه، تضمین بازار و تقویت زنجیره ارزش است. در مجموع، توسعه مرحله ای و مبتنی بر شواهد می تواند آگروفارستری صنوبر را به راهبردی برای بهبود بهره وری زمین، معیشت روستایی و پایداری محیط زیستی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

آگروفارستری ، توسعه پایدار روستایی ، معیشت روستایی ، زنجیره ارزش چوب ، سیاست گذاری