الگوی ساختاری اضطراب، افسردگی و استرس بر اساس سبک های مقابله مذهبی با میانجی گری تاب آوری در دانشجویان پزشکی

چکیده سابقه و هدف: دوران دانشجویی یکی از مراحل مهم و چالش برانگیز زندگی است که می تواند با افزایش مشکلات روان شناختی همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی الگوی ساختاری اضطراب، افسردگی و استرس بر اساس سبک های مقابله مذهبی با نقش میانجی تاب آوری در دانشجویان رشته پزشکی انجام شد. روش کار: این مطالعه از نوع توصیفی - همبستگی با استفاده از الگو یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشجویان رشته پزشکی بود که از میان آنان ۲۰۱ نفر (۱۳۹ زن و ۶۲ مرد) به روش نمونه گیری در دسترس در سال تحصیلی ۰۱–۱۴۰۰ انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS‑۲۱)، مقیاس مقابله مذهبی پارگامنت (RCOPE) و مقیاس تاب آوری بریف (BRS) جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهایSPSS نسخه ۲۵ و AMOS نسخه ۲۶ انجام گرفت. در این پژوهش همه اصول اخلاقی رعایت شده است و مولفان تضاد منافعی گزارش نکرده اند. یافته ها: نتایج الگوی معادلات ساختاری نشان داد که سبک مقابله مذهبی مثبت اثر مستقیم و معناداری بر افزایش تاب آوری داشت، در حالی که سبک مقابله مذهبی منفی با کاهش تاب آوری مرتبط بود. همچنین تاب آوری اثر منفی و معناداری بر افسردگی، اضطراب و استرس داشت. علاوه بر این، سبک های مقابله مذهبی مثبت و منفی از طریق تاب آوری به طور غیرمستقیم بر افسردگی، اضطراب و استرس تاثیرگذار بودند که نشان دهنده نقش میانجی تاب آوری در رابطه بین مقابله مذهبی و مشکلات روان شناختی است. نتیجه گیری: یافته های پژوهش نشان داد که تاب آوری نقش محافظتی مهمی در کاهش مشکلات روان شناختی دانشجویان پزشکی دارد و سبک های مقابله مذهبی می توانند از طریق تقویت یا تضعیف تاب آوری بر سلامت روان تاثیر بگذارند. بنابراین، تقویت مهارت های تاب آوری و آموزش راهبردهای مقابله ای سازگارانه می تواند در برنامه های آموزشی و حمایتی دانشجویان پزشکی توجه شود. کلمات کلیدی: اضطراب افسردگی استرس تاب آوری دانشجویان پزشکی سبک های مقابله مذهبی