سفر حیات از خلقت تا حکمت: کاوش جوانی و پیری در آیینه قرآن، عترت و زیست شناسی

چکیده سابقه و هدف: پیری و جوانی، دو چهره طبیعی از چرخه حیات بشری، نه تنها در زیست شناسی بلکه در آیینه تعالیم قرآن و عترت نیز جایگاه ویژه ای دارند. این پدیده ها که از منظر الهی بخشی از سنت خلقت و فرصتی برای تعالی معنوی و اجتماعی معرفی شده اند، شایسته نگاهی عمیق تر هستند. این پژوهش با هدف کاوش پیامدهای پیری و جوانی جمعیت، از دریچه ژنتیک مولکولی و حکمت دینی، به دنبال ارائه الگویی جامع برای سلامت جامعه بوده است. روش کار: در این مطالعه با بهره گیری از رویکردی میان رشته ای، آیات نورانی قرآن کریم و روایات ارزشمند عترت در کنار آخرین دستاوردهای زیست شناسی پیری و جوانی تحلیل شد. بررسی کیفی متون دینی و مطالعات علمی، بستری برای تلفیق دانش الهی و بشری فراهم آورده است. مولف مقاله تضاد منافعی گزارش نکرده است. یافته ها: قرآن کریم با توصیف مراحل زندگی انسان، از شور جوانی تا شکنندگی پیری، بر احترام به سالمندان و بهره برداری هوشمندانه از توان جوانان تاکید دارد. پیری، هرچند با کاهش قوای جسمانی همراه است، به عنوان گنجینه ای از تجربه و حکمت ستایش شده است. زیست شناسی مولکولی نیز با رمزگشایی فرایندهای ژنتیکی و سلولی، این دگرگونی ها را تایید می کند. این هم افزایی نشان می دهد که چگونه نسل های جوان و سالمند می توانند مکمل یکدیگر باشند. نتیجه گیری: تلفیق حکمت قرآنی و عترت با دانش زیست شناسی، افق نوینی برای مدیریت جمعیت می گشاید. این الگو با ارج نهادن به سالمندان و هدایت انرژی جوانان، جامعه ای متعادل، سالم و سرشار از معنویت می سازد که در آن هر نسل، پله ای برای تعالی دیگری است. کلمات کلیدی: پیری جوانی تعالی اجتماعی زیست شناسی مولکولی سلامت معنوی عترت قرآن