ارائه الگوی توانمندسازی در جهت ارتقای سلامت اجتماعی و ارتباط آن با امید به زندگی زنان افغان ساکن ایران طی سال های ۱۳۹۵ ۱۴۰۰

چکیده سابقه و هدف: سلامت اجتماعی یکی از ابعاد کلیدی سلامت انسان است که نقش مهمی در کیفیت زندگی اجتماعی دارد. توانمندسازی یکی از عوامل تاثیرگذاری است که می تواند موجب ارتقای سلامت اجتماعی گردد. هدف این پژوهش، ارائه الگوی توانمندسازی در جهت ارتقای سلامت اجتماعی و ارتباط آن با امید به زندگی زنان افغان ساکن ایران بود. روش کار: این مطالعه با بهره گیری از روش پژوهش کیفی از نوع نظریه داده بنیاد و مصاحبه عمیق نیمه ساختاریافته با بیست نفر از زنان افغان ساکن ایران طی سال های ۱۳۹۵ ۱۴۰۰، که توانمند و امیدوار به زندگی بودند، صورت گرفت. مصاحبه با استفاده از کدگذاری روی متن انجام شد. در این مطالعه همه اصول اخلاقی رعایت شده است و مولفان تضاد منافعی گزارش نکرده اند. یافته ها: پس از اجرای مصاحبه و کدگذاری باز و محوری در مرحله کیفی، نتایج پژوهش نشان دهنده ۱۰۰ کد انتخابی کلی بود که عبارت است از: شرایط علی (نحوه ارتباط سالم با جامعه، توانایی تعامل موثر با جامعه، رضایتمندی از روابط بین فردی و ایفای نقش در اجتماع)، شرایط مداخله ای (حمایت نشدن از طرف اجتماع، خرافات، پنهان کاری و نداشتن مهارت حل مسئله)، مقوله محوری (سلامت اجتماعی ضامن امید به زندگی)، راهبردها (اعتماد به نفس در زنان افغان، تقویت راهبردهای سازگاری، باورهای منطقی، درک متقابل، استقلال در انجام فعالیت ها در جامعه و امیدواری) و پیامد (امید به زندگی زنان افغان). نتیجه گیری: یافته های پژوهش بیانگر این است که ارتقای سلامت اجتماعی زنان افغان در الگوی توانمندسازی آنان در ایران منوط به تحقق عوامل و مولفه هایی تحت عنوان نحوه ارتباط سالم با جامعه، توانایی تعامل موثر با افراد دیگر و محیط اجتماعی، رضایتمندی از روابط بین فردی، ایفای نقش و پذیرش در اجتماع مطالعه شده است. بنابراین، به جامعه شناسان و مددکاران اجتماعی، متخصصان حوزه مطالعات زنان و سیاست گذاران اجتماعی توصیه می شود با سرمایه گذاری در حوزه سلامت اجتماعی اتباع به ویژه زنان در جهت ایجاد جامعه و خانواده گام بردارند. کلمات کلیدی: امید به زندگی ایران توانمندسازی زنان افغان سلامت اجتماعی