تعیین الزامات رضایت مندی گردشگران با استفاده از مدل کانو (مطالعه موردی: پارک جنگلی خرما)

مقدمه: انتظارات و خواسته های گردشگران روستایی در مقایسه با گردشگران شهری بسیار متفاوت می باشد. شناسایی این خواسته ها و انتظارات گردشگران روستایی می تواند راهگشای برنامه ریزی و توسعه گردشگری روستایی باشد. با توجه به این که هدف گردشگران از سفر به نواحی مختلف، استفاده از اوقات فراغت و دستیابی به آرامش روحی و روانی است، کمبود و یا وجود مشکل در سطح و نحوه خدمات دهی به آنها باعث کم شدن میزان گردشگران شده است و مانع پایداری گردشگری خواهد شد. امروزه یکی از روش های سنجش کارایی خدمات و تسهیلات موجود در یک ناحیه، ارزیابی نظر بهره برداران و استفاده کنندگان از این خدمات است. هدف پژوهش: هدف تحقیق حاضر، شناسایی و طبقه بندی رضایت مندی های گردشگران می باشد. روش شناسی تحقیق: برای تعیین رضایتمندی های گردشگران مدل کانو به کار برده شده که در آن شاخص هایی مانند قابیلت دسترسی مقصد، ترافیک و شلوغی، علائم راهنمایی(علائم، راهنماها، نقشه)، پاکیزگی مقصد، تفریحات شبانه، فیزیوگرافی(چشم اندازهای طبیعی)، تاسیسات اقامتی، مهمان نوازی جامعه میزبان، امنیت و ایمنی مورد سنجش قرار داده شدند. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی می باشد و برای جمع آوری اطلاعات مورد نیاز از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. جامعه آماری ۵۰ نفر از گردشگرانی بوده اند که پرسشنامه به صورت تصادفی بین افراد نمونه در فصل پاییز ۱۳۹۸ بین آنها توزیع شده است. قلمروجغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی پژوهش، روستای خرما در شهرستان لنگرود است. یافته ها و بحث: نتایج نشان می دهند که مهم ترین الزام اساسی، سهولت دسترسی با ضریب رضایتمندی ۸۴/۰، مهم ترین الزام عملکردی، ترافیک و شلوغی با ضریب رضایتمندی ۵۸/۰ و مهم ترین الزام انگیزشی، تفریحات شبانه با ضریب رضایتمندی ۷۲/۰ است. نتایج: در مجموع می توان گفت که در راستای تحقق اهداف توسعه پایدار گردشگری در روستای خرما هنوز مشکلات و مسائل دست و پاگیری وجود دارد و به نظر می رسد تا زمانی که شناخت دقیق و اصولی از چنین مناطقی صورت نگیرد و عوامل گردشگری به طور مطلوب ساماندهی نشود تا رسیدن به توسعه پایدار گردشگری هنوز فاصله خواهیم داشت.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، پارک جنگلی ، رضایت از خدمات ، روستای خرما.