شناسایی و اولویت بندی عوامل موثر بر جذب استعدادهای ورزشی در ارتش جمهوری اسلامی ایران

زمینه و هدف: استعدادیابی ورزشی فرآیندی علمی است که با شناسایی استعدادهای فردی در رشته های ورزشی مختلف، بر اساس ویژگی های ساختاری، فیزیولوژیکی، جسمانی، حرکتی و روان شناختی تاکید دارد. این پژوهش با هدف شناسایی و اولویت بندی عوامل موثر بر جذب استعدادهای ورزشی در ارتش جمهوری اسلامی ایران انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع کاربردی و به روش پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل کارکنان تربیت بدنی ارتش جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۴۰۳ بوده که تعداد آن ها ۴۹۵ نفر و حجم نمونه ۲۱۵ نفر تعیین شد. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای انجام گرفت. برای اندازه گیری از پرسشنامه استاندارد مدیریت استعداد ورزشی دیزانی مکتبی (۱۴۰۰) استفاده شد. روایی صوری و محتوایی ابزار پژوهش توسط گروهی از اساتید صاحب نظر تایید گردید. همچنین، پایایی پرسشنامه ها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ بررسی شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزارهای اس.پی.اس.اس استفاده گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که مدیریت استعداد و مولفه های کشف و جذب استعدادها و حفظ و نگهداری استعدادها در تربیت بدنی ارتش جمهوری اسلامی ایران پایین تر از سطح متوسط است، درحالی که مولفه های ارزیابی استعدادها و توسعه و آموزش استعدادها بالاتر از سطح متوسط قرار دارند. همچنین، عوامل موثر در کشف و جذب، ارزیابی، توسعه و آموزش، و حفظ و نگهداری استعدادها از اولویت های متفاوتی برخوردار هستند. نتیجه گیری: به منظور بهبود فرآیند استعدادیابی ورزشی، مدیران ارتش جمهوری اسلامی ایران باید نظام استعدادیابی مدونی را پیاده سازی کنند و با توجه به تفاوت اولویت های مولفه ها، به عوامل مهم تر توجه کرده و نسبت به رفع نواقص موجود اقدام نمایند.

کلیدواژه ها:

استعدادیابی ورزشی ، اولویت بندی استعداد ورزشی ، شناسایی استعداد ورزشی ، مدیریت استعداد ورزشی ، ارتش جمهوری اسلامی ایران