نقش دهیاری در تحول کاربری اراضی روستایی (مطالعه موردی: روستای دربندسر)

دهیاری به عنوان نهادی نوپا در نظام مدیریت روستایی ایران، در پایان برنامه سوم توسعه و در راستای ایفای بهتر وظایف مدیریت محلی، بخشی از وظایف بنیاد مسکن از جمله نظارت بر هرگونه ساخت وساز در روستاها را بر عهده گرفت. پژوهش حاضر با تمرکز بر نقش دهیاری در تحول کاربری اراضی روستای دربندسر، از نظر هدف از نوع تحقیقات موردی و از نظر روش توصیفی و از حیث گردآوری داده ها میدانی است. یافته ها نشان می دهد که سه عامل به هم پیوسته محدودیت های توپوگرافی روستا برای توسعه، افزایش جمعیت، و به ویژه سوداگری زمین زمینه ساز تغییرات گسترده در کاربری های مختلف روستا شده اند. بیشترین سهم تغییرات به تبدیل کاربری کشاورزی و باغات به کاربری مسکونی اختصاص دارد. تحلیل یافته ها نشان می دهد که دلیل عمده این تغییرات، گنجاندن زمین های کشاورزی و باغات در طرح هادی به عنوان عرصه توسعه آتی محدوده روستاست؛ یعنی طرح هادی خود به سازوکاری برای مشروعیت بخشی به تغییر کاربری تبدیل شده است. در این میان، دهیار به دلیل شناخت و اشراف میدانی بر روستا می تواند در فرآیند تهیه طرح هادی نقش بنیادی ایفا کند، اما بی توجهی مهندسان مشاور به مشارکت دهیاران در این فرآیند، مشکلاتی در اجرای طرح پدید آورده که اختصاص زمین های کشاورزی به کاربری مسکونی از جمله مهم ترین آن هاست.

کلیدواژه ها:

دهیاری ، مدیریت محلی ، تغییر کاربری اراضی ، سوداگری زمین ، روستای دربندسر