ضرورت پیش بینی پیاده سازی راهکارهای مناسب ساماندهی؛ در پروژه های بافت کهن شهری

در دهه های اخیر رشد شتابان شهرنشینی و توسعه و گسترش بی رویه شهرها؛ تنگناها، معضلات و پیچیدگی هایی را به همراه داشته که شدت یافتن ضرباهنگ "تغییر فضایی- کالبدی" در بخش های قدیمی و مرکزی شهرها از پیامدهای آن پدیده بوده است. بافت فرسوده یا کهن شهری به مفهوم فرسودگی کالبدی و اجتماعی؛ محصول تاثیر و تاثر متقابل فرایندهای اجتماعی و فضای جغرافیایی است. بدین سبب موضوع بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده شهری همواره یکی از مسائل و چالشهای شهرهای امروزی است. که اندیشمندان حوزه های مختلف و مدیران شهری را به حیطه تلاش در جهت بهسازی و نوسازی آن کشانده است. در این راستا رویکردهای مختلفی چون بازسازی, بهسازی, نوسازی, توانمندسازی و ... در چند دهه اخیر مطرح شده و مورد آزمون قرار گرفته است. هدف این پژوهش ضرورت پیش بینی پیاده سازی راهکارهای مناسب ساماندهی؛ در پروژه های بافت کهن شهری می باشد. بنابراین عواملی چون گسترش محدوده قانونی شهر، ساخت وساز در نواحی پیرامونی شهر، مدیریت ضعیف شهری، فقر داده های آماری و اطلاعاتی، ضعف امکانات مالی جهت اجرای طرح ها، مشارکت ضعیف مردم و ... نتیجه تحولات جدید در شهرها می باشد. اما با قبول چنین واقعیت هایی هنوز بافت های قدیمی و فرسوده دارای اهمیت و ارزش است در نتیجه بازآفرینی شهری به عنوان یک رویکرد جامع می تواند نقش مهمی در بهبود کیفیت کالبدی، اجتماعی و اقتصادی این مناطق ایفا کرده و در نهایت موجب افزایش تاب آوری آن ها در برابر بحران ها شود.