عوامل موثر بر برنامه ریزی شهرداریها در حوزه های شهرسازی و نوسازی جهت رسیدن به توسعه پایدار شهرها

دیدگاه صرفا کالبدی معماران و شهر سازان، شهرداران و مدیران شهری به بافت های فرسوده، و گرایش صرف به تولید مسکن به جای نوسازی جامع و همه جانبه بافت های فرسوده برای شناخت مسائل آن ها کافی نبوده و به همین ترتیب، طرح مسائل اجتماعی این مناطق نیز توسط جامعه شناسان و روان شناسان اجتماعی و حتی اقتصاد دانان، بدون طرح مسائل مربوط به خود بافت ها تا کنون نتوانسته است پاسخگوی شناخت و ارائه برنامه برای ساکنین این گونه مناطق در شهر باشد. بیهوده نیست که اکثر راه حل ها و ساز و کار های مرتبط با بافت فرسوده، مطرود گشته، شکست خورده و بر دامنه بی اعتمادی مردم و حجم اعتراضات و فزونی انتظارات افزوده است(عندلیب، ۲۳:۱۳۹۲). با در نظر گرفتن این امر می توان گفت که مداخلات در بافت فرسوده بیش تر با توجه به کیفیت های کالبدی صورت گرفته و سایر کیفیت های سازنده محیط نظیر کیفیت های عملکردی و ادراکی و اجتماعی و اقتصادی نادیده گرفته شده اند. در نتیجه بر این اساس توجه به تمامی ابعاد موثر بر کیفیت محیطی در امر نوسازی و مداخله در بافت های فرسوده ضروری است. امروزه ارتقا کیفیت های محیطی یکی از مهم ترین موضوعات مد نظر در طرح های توسعه شهری و مهم تر از آن پروژه های نوسازی بافت های فرسوده شهر می باشد. در نظر داشتن موضوع کیفیت محیطی برای مداخله در بافت های فرسوده سبب می شود، رویکردی نسبتا جامع به تمامی ابعاد فرسودگی در این بافت ها به دست آید.