توجه مدیریت شهری به گسترش فرهنگ شهری و آموزش شهروندان

شهرنشینی و شهرگرایی دو موضوع متفاوت با هم هستند. شهرنشینی مرتبط با مقدار کمی افراد ساکن شهر می باشد. این افراد شامل تمامی ساکنان شهر می شود. شهرنشینان شامل افراد دارای سند شهروندی و حتی بدون شناسنامه می شود. شهرنشینی رشد فیزیکی نواحی شهری ازنواحی روستایی است که حاصل مهاجرت جمعیت به یک ناحیه شهری موجود است(سیف الدینی،۱۳۹۰: ۴۲۷). زندگی کنونی شهری نیاز به قوانین و ارتباطات خاصی دارد و هرگونه قصور، کوتاهی و نادیده گرفتن قوانین، موجب بسیاری از ناهنجاری های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و ... می شود، لذا باید به شهروندان در جامعه، قوانین مربوط به شهرنشینی، یادآوری و آموزش داده شود. منظور از فرهنگ شهر نشینی مجموعه ای از ارزش ها، هنجارها، نهادها، فضاها، امکانات، مقرررات و آدابی است که به زندگی در جامعه شهری نظم و تعادل می بخشد. از این منظر فرهنگ شهرنشینی امروزه بخش مهمی از فرهنگ عمومی هر جامعه را تشکیل می دهد که کیفیت آن نقش اساسی در فرایند توسعه پایدار، کیفیت زندگی، سلامت و شادابی عامه مردم دارد. زندگی کنونی شهری نیاز به قوانین و ارتباطات خاصی دارد و هرگونه قصور، کوتاهی و نادیده گرفتن قوانین، موجب بسیاری از ناهنجاری های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و... می شود، لذا باید به شهروندان در جامعه، قوانین مربوط به شهرنشینی، یادآوری و آموزش داده شود. در واقع رشد شهرنشینی مساله ای گریز ناپذیر است. علل رشد شهرنشینی در مناطق مختلف و دوره های مختلف، متفاوت است. این رشد می تواند باعث افت یا دربرخی موارد نادر ارتقاء شهرگرایی شود.