برنامه ریزی شهرداری ها در پیشگیری از گسترش مهاجرت و حاشیه نشینی در حریم شهرها

تاریخچه حاشیه نشینی در جهان به نوعی به انقلاب صنعتی و به تبع آن به رشد شهرها گره خورده است. حاشیه نشینی چه در کشورهای توسعه یافته و چه در کشورهای در حال توسعه، مستقیما متاثر از نحوه صنعتی شدن شهرها بوده است. سکونت در مکان های غیررسمی از پدیده های دنیای مدرن محسوب می شود. شاید تا حدود یک قرن گذشته سکونت در حاشیه شهرهای بزرگ به عنوان یک مساله محسوب نمی شد و به نوعی سکونت در این مناطق تفاوت چندانی با مناطق روستایی نداشت. اما با گسترش شهرها و افزایش جمعیت، که به تبع آن امکانات رفاهی و نیازهای زیستی این افراد را به سوی شهرها سرازیر می کرد، آرام آرام پدیده ای به نام حاشیه نشینی بیشتر برجسته شد. برای ارتقای مناطق حاشیه نشین، گام نخست استفاده از ظرفیت درونی این مناطق با افزایش «مشارکت اجتماعی» است. برای این اقدام هم نخستین کار، شناخت اشتراکات فرهنگی است. باید در نظر داشت که در مناطق حاشیه ای که با زیست خرده فرهنگ های متفاوت در کنار هم روبرو هستیم. نکته بعدی تقویت مکان ها و مراکز ورزشی است. در حواشی شهرها اصولا ظرفیت بالایی در حوزه استعدادهای ورزشی وجود دارد بنابراین می توان با تقویت این مکان های ورزشی هم روحیه مشارکت و کار جمعی را ارتقا داد و هم راه را برای کشف این استعدادها هموار کرد. تقویت نشاط و امید اجتماعی با حضور سمن ها(سازمان های مردم نهاد) هم از دیگر اقداماتی است که می توان در این زمینه مد نظر داشت.