تحلیل فضایی و ارزیابی زمان واکنش ایستگاه های آتش نشانی در بافت های فرسوده شهری؛ مطالعه موردی: شهر برازجان

دسترسی سریع نیروهای آتش نشانی به محل حادثه، حاصل صرف نزدیکی مکانی ایستگاه نیست؛ پیوستگی شبکه معابر، امکان عبور خودرو، شرایط ترافیکی و مراحل دریافت پیام و اعزام نیز در آن نقش دارند. این موضوع در بافت های فرسوده، که ممکن است با محدودیت نفوذپذیری معابر روبه رو باشند، اهمیت بیشتری می یابد. پژوهش حاضر با هدف تدوین چارچوبی برای تحلیل فضایی استقرار ایستگاه های آتش نشانی و ارزیابی زمان واکنش آن ها در بافت های فرسوده شهر برازجان تنظیم شده است. روش پیشنهادی، کاربردی و توصیفی تحلیلی است و بررسی اسناد محلی را با تحلیل شبکه معابر، داده های مکانی ایستگاه ها و ثبت های عملیاتی حوادث تلفیق می کند. در مرحله اسنادی، گزارش منتشرشده در سال ۱۳۹۳ وجود محدوده ای از بافت فرسوده در چند محله برازجان و نامناسب بودن دسترسی درون آن را گزارش کرده است؛ بااین حال، این گزارش به تنهایی وضع کنونی معابر یا عملکرد آتش نشانی را نشان نمی دهد. حاصل بررسی حاضر، شناسایی ضرورت تفکیک «زمان سفر» از «زمان کل واکنش» و طراحی سنجش پوشش خدماتی بر اساس مسیرهای واقعا قابل عبور، به جای شعاع های هندسی، است. نتیجه گیری درباره محله های کم پوشش یا اثربخشی مداخلات، به اجرای تحلیل با داده های به روز و اعتبارسنجی آن با ماموریت های واقعی موکول می شود.

کلیدواژه ها:

برازجان ، بافت فرسوده شهری ، ایستگاه آتش نشانی ، زمان واکنش ، تحلیل شبکه ، سیستم اطلاعات جغرافیایی ، عدالت فضایی