طراحی الگوی توسعه همکاری های بین المللی شهرداری ها بر پایه ظرفیت های اقتصادی و فرهنگی مشترک

گسترش تعاملات فرامرزی شهرها، افزایش رقابت برای جذب سرمایه گذاری و گردشگر و ضرورت بهره گیری از تجربه های موفق مدیریت شهری، همکاری بین المللی شهرداری ها را به یکی از ابزارهای بالقوه توسعه پایدار شهری تبدیل کرده است. بااین حال، اثربخشی این همکاری ها به انعقاد تفاهم نامه های خواهرخواندگی یا برگزاری دیدارهای رسمی محدود نمی شود، بلکه به شناسایی ظرفیت های مکمل، تعریف منافع متقابل، تامین منابع اجرایی و استقرار نظام ارزیابی عملکرد وابسته است. هدف این مقاله، تبیین مولفه ها و ارائه الگویی مفهومی برای توسعه همکاری های بین المللی شهرداری ها با تاکید بر اشتراکات اقتصادی و فرهنگی است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی بوده و با استفاده از بررسی اسنادی ادبیات دیپلماسی شهری، همکاری بین شهری و حکمرانی چندسطحی انجام شده است. در این راستا، یافته های پژوهش های بین المللی درباره شبکه های شهری، همکاری میان شهرها و ظرفیت دیپلماسی شهری، همراه با یک مطالعه ایرانی درباره فرایند شکل گیری دیپلماسی شهری در کلان شهر تبریز، مبنای تحلیل قرار گرفته اند. نتایج نشان می دهد که موفقیت همکاری ها مستلزم پیوند هم زمان شش مولفه است: شناخت ظرفیت های مشترک، انتخاب شریک متناسب، انطباق حقوقی و نهادی، طراحی پروژه های مشترک، مشارکت بخش خصوصی و نهادهای فرهنگی و پایش نتایج. بر این اساس، الگوی پیشنهادی مقاله، همکاری بین المللی را فرایندی مرحله ای، قابل سنجش و مبتنی بر منافع متقابل تعریف می کند. این الگو می تواند مبنایی برای تدوین برنامه عملیاتی شهرداری ها قرار گیرد؛ با این ملاحظه که اعتبارسنجی نهایی آن به بررسی میدانی و آزمون در شهرهای منتخب نیاز دارد.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی شهری ، همکاری بین المللی شهرداری ها ، توسعه اقتصادی ، تعاملات فرهنگی ، حکمرانی شهری