سنجش عدالت در توزیع فرصت های ارتقای شغلی و توسعه حرفه ای کارکنان شهرداری قائم شهر

عدالت در توزیع فرصت های ارتقای شغلی و توسعه حرفه ای از مولفه های مهم مدیریت منابع انسانی در سازمان های عمومی است؛ زیرا دسترسی منصفانه به آموزش، تجربه های شغلی، مسئولیت های تخصصی و مسیرهای پیشرفت می تواند بر انگیزش، تعهد سازمانی و برداشت کارکنان از شایسته سالاری اثر بگذارد. هدف این مقاله، مرور مبانی نظری و شواهد پژوهشی مرتبط با عدالت شغلی و ارائه چارچوبی برای سنجش آن در شهرداری قائم شهر است. پژوهش حاضر از نوع مروری تحلیلی است و با استفاده از منابع نظری و مطالعات تجربی مرتبط با عدالت سازمانی، نظام ارتقا و توسعه حرفه ای کارکنان تدوین شده است. در این چارچوب، عدالت توزیعی، عدالت رویه ای، عدالت تعاملی و عدالت اطلاعاتی در کنار شاخص های عینی دسترسی به آموزش و فرصت های ارتقا بررسی می شوند. شواهد مطالعات خارجی نشان می دهد که ادراک عدالت سازمانی با نگرش های شغلی و انتظارات کارکنان از توسعه حرفه ای ارتباط دارد؛ بااین حال، شدت و جهت روابط در هر سازمان به ویژگی های ساختاری و مدیریتی آن وابسته است. بر این اساس، مقاله حاضر الگویی برای ارزیابی شفافیت معیارهای ارتقا، تناسب فرصت های آموزشی با نیازهای شغلی، امکان اعتراض به تصمیم ها و توزیع فرصت ها میان گروه های مختلف کارکنان پیشنهاد می کند. ازآنجاکه داده های اختصاصی و تاییدشده کارکنان شهرداری قائم شهر در دسترس این مطالعه نیست، هیچ نمره، درصد یا نتیجه آماری به این شهرداری نسبت داده نمی شود. چارچوب پیشنهادی می تواند مبنای اجرای یک مطالعه میدانی و تدوین برنامه اصلاح نظام توسعه منابع انسانی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

عدالت سازمانی ، ارتقای شغلی ، توسعه حرفه ای ، مدیریت منابع انسانی ، شایسته سالاری ، شهرداری قائم شهر