نظام هوشمند مدیریت و اولویت بندی نگهداری آسفالت معابر شهری سنندج

نگهداری و بهسازی روسازی معابر شهری از مهم ترین حوزه های هزینه بر مدیریت شهری است و نحوه زمان بندی و اولویت بندی مداخلات می تواند بر هزینه چرخه عمر روسازی، ایمنی تردد و کیفیت خدمات شهری اثر مستقیم داشته باشد. در بسیاری از الگوهای سنتی، تصمیم گیری درباره آسفالت و ترمیم معابر بر اساس بازدیدهای موردی، شدت ظاهری خرابی، درخواست های شهروندی و محدودیت اعتبارات سالانه انجام می شود؛ درحالی که چنین رویکردی الزاما زمان مناسب مداخله را شناسایی نمی کند. هدف مقاله حاضر، طراحی یک چارچوب مفهومی برای نظام هوشمند اولویت بندی، پایش و نگهداری آسفالت معابر شهری سنندج است. روش تحقیق، مروری تحلیلی بوده و با بررسی مطالعات فارسی و انگلیسی در زمینه سیستم های مدیریت روسازی، شاخص وضعیت روسازی، شاخص بین المللی ناهمواری، سامانه های اطلاعات جغرافیایی، یادگیری ماشین و نگهداری پیشگیرانه انجام شده است. یافته های مطالعات بررسی شده نشان می دهد که ترکیب داده های وضعیت روسازی، ترافیک، سن روسازی، سوابق تعمیرات، شرایط زهکشی، عوامل اقلیمی و هزینه مداخله می تواند مبنای مناسب تری برای اولویت بندی نسبت به استفاده منفرد از شاخص خرابی باشد. در مطالعات جدید، استفاده از یادگیری ماشین و داده های تصویری نیز ظرفیت قابل توجهی برای خودکارسازی پایش خرابی ها ایجاد کرده است. بر این اساس، مدل پیشنهادی مقاله برای سنندج بر پنج لایه شامل پایگاه داده روسازی، پایش هوشمند، پیش بینی زوال، اولویت بندی چندمعیاره و پایش پس از تعمیر استوار است. نتیجه نشان می دهد که گذار از تعمیرات واکنشی به مدیریت پیشگیرانه و داده محور می تواند تصمیم گیری عمرانی شهرداری را منسجم تر و قابلیت کنترل هزینه های نگهداری را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

مدیریت روسازی ، آسفالت معابر ، شاخص وضعیت روسازی ، سیستم اطلاعات جغرافیایی ، شهرداری سنندج