گردشگری احیاگر: از گردشگری پایدار تا بازسازی اکوسیستم

رشد شتابان گردشگری در دهه های اخیر، اگرچه به توسعه اقتصادی و اشتغال زایی کمک کرده، اما فشارهای قابل توجهی بر منابع طبیعی، تنوع زیستی و هویت فرهنگی مقاصد وارد ساخته است. گردشگری پایدار به عنوان رویکردی برای کاهش آثار منفی مطرح شد، اما در بسیاری از موارد بر کنترل آسیب و حفظ وضعیت موجود متمرکز مانده و کمتر به بازسازی فعالانه اکوسیستم ها می پردازد. در پاسخ به این محدودیت، پارادایم نوینی با عنوان «گردشگری احیاگر» ظهور کرده که بر ایجاد اثرات مثبت خالص، بازسازی محیط زیست و توانمندسازی جوامع محلی تاکید دارد. مقاله حاضر با رویکردی نظری و مرور نظام مند منابع، به تبیین مبانی مفهومی، چارچوب نظری و مسیرهای عملیاتی گردشگری احیاگر می پردازد و تفاوت های بنیادین آن را با گردشگری پایدار می کند. یافته ها نشان می دهد که گردشگری احیاگر می تواند مدیریت مقصد را از سطح اقدامات کنترلی به سطح اقدامات ترمیمی و تحول آفرین ارتقا دهد. مشارکت جامعه محلی، آموزش گردشگران، طراحی الگوهای بومی و هماهنگی نهادی از الزامات اجرای این رویکرد محسوب می شوند.

کلیدواژه ها:

گردشگری احیاگر ، گردشگری پایدار ، بازسازی اکوسیستم ، تاب آوری مقصد ، خدمات اکوسیستم