سنجش نقش تصمیم سازی کارشناسان شهرسازی و معماری شهرداری در ارتقای تاب آوری کالبدی و کاهش آسیب پذیری بافت های شهری

تاب آوری کالبدی بافت های شهری در مواجهه با سوانح طبیعی و تحولات محیطی، پیوند وثیقی با کیفیت و صلابت تصمیمات کارشناسی در سطح مدیریت شهری دارد. پژوهش حاضر با هدف سنجش نقش تصمیم سازی کارشناسان شهرسازی و معماری شهرداری در ارتقای تاب آوری کالبدی و مهار متغیرهای آسیب پذیری ساختاری–فضایی شهرها به انجام رسیده است. روش پژوهش از نوع کاربردی با رویکرد توصیفی–تحلیلی و پیمایشی است که در آن، کارشناسان شاغل در حوزه های معاونت شهرسازی، کنترل ساختمان و کمیسیون های تخصصی شهرداری مورد ارزیابی قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها، پرسش نامه ساختاریافته محقق ساخته منطبق بر ابعاد پنج گانه تاب آوری کالبدی (نفوذپذیری، سازگاری کاربری ها، کنترل تراکم ساختمانی، کیفیت مصالح و دسترسی شبکه ای) بوده است. تحلیل داده ها با بهره گیری از آزمون های تحلیل عاملی تاییدی و مدل سازی معادلات ساختاری انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد که متغیر «تصمیم سازی و نظارت کارشناسانه» با ضریب مسیر مستقیم و معنادار، نقشی بازدارنده در تخطی از ضوابط پهنه بندی، تغییر کاربری های نامتجانس و تراکم فروشی مازاد ایفا می کند و ارتقای دقت گزارش های کارشناسی مستقیما شاخص های آسیب پذیری لرزه ای و امدادرسانی بافت ها را تعدیل می نماید. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که تقویت استقلال رای کارشناسان، رفع خلاهای نظام ارزیابی فنی و کاربست فناوری های مکان محور در بازبینی پرونده ها، ستون اصلی گذار از آسیب پذیری ساختاری به تاب آوری فضایی در شهرداری ها به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

کارشناس شهرسازی و معماری شهرداری ، تصمیم سازی فنی ، تاب آوری کالبدی ، آسیب پذیری بافت شهری ، ضوابط ساخت وساز ، ایمنی شهری