آسیب شناسی فرایند ارزیابی کارشناسی و نظارت عالیه شهرداری ها در انطباق با مباحث مقررات ملی ساختمان؛ ارائه الگوی بهینه سازی زنجیره کنترل ساختمان

کیفیت، دوام و ایمنی ساخت وسازهای شهری تا حد زیادی وابسته به کارآمدی نظام نظارت و کنترل فنی ساختمان است. در ساختار اجرایی کنونی، فرایند ارزیابی کارشناسی و نظارت عالیه شهرداری ها در تطبیق پروژه ها با مباحث بیست ودوگانه مقررات ملی ساختمان با چالش ها و آسیب های متعددی نظیر تداخل وظایف نظارتی، خلاءهای رویه ای، ضعف ضمانت اجرا و فقدان یکپارچگی اطلاعاتی مواجه است. هدف این پژوهش، آسیب شناسی جامع فرایند ارزیابی کارشناسی شهرداری ها و ارائه الگویی بهینه سازی شده برای زنجیره کنترل ساختمان است. روش تحقیق بر مبنای رویکرد توصیفی-تحلیلی و اکتشافی آمیخته با به کارگیری تکنیک دلفی و تحلیل سلسله مراتبی فازی (FAHP) بنا شده است. جامعه آماری شامل کارشناسان رسمی دادگستری، مدیران و ناظران فنی شهرداری ها و اعضای سازمان نظام مهندسی ساختمان بوده که ارزیابی های میدانی و پرسشنامه ای را تکمیل نموده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که نارسایی های ساختاری ناشی از تفکیک نامناسب مسئولیت های نظارت مستقیم مهندسان ناظر و نظارت عالیه شهرداری و وزارت راه و شهرسازی، در کنار رویکردهای درآمدپایه مدیریت شهری و ارجاع تخلفات به کمیسیون های شبه قضایی، بیشترین اثر منفی را بر عدم انطباق با مقررات ملی ایفا می کنند. الگوی پیشنهادی از طریق بازآفرینی فرایندهای ممیزی، ایجاد چک لیست های استاندارد و برخط کارشناسی فنی و اتصال پایگاه های داده مکانی و مهندسی، زمینه ساز کاهش ۶۴ درصدی تعارضات نظارتی و ارتقای چشمگیر انطباق فنی و ایمنی ساختاری می گردد.

کلیدواژه ها:

نظارت عالیه ، شهرداری ، مقررات ملی ساختمان ، ارزیابی کارشناسی ، کمیسیون ماده ۱۰۰ ، زنجیره کنترل ساختمان