توجه شهرداری ها به ساماندهی بافت های کهن و فرسوده شهری بعنوان بافت های مسئله دار با رویکرد معماری پایدار

معماری پایدار، زیرمجموعه طراحی پایدار و یکی از تحولات مهم معماری معاصر و واکنشی بشردوستانه در برابر بحران های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی عصر صنعت است. یکی از مهم ترین اهداف توسعه پایدار، حفظ طبیعت و اصلاح نگاه به آن است و تجلی توسعه پایدار در حوزه محیط ساخته شده، معماری پایدار نامیده می شود. معماری کهن ایران حاصل تجربیات پیشینیان است که سالیان بسیاری را برای هم خوانی معماری و شهرسازی متناسب با اقلیم خاص منطقه، فرهنگ و مذهب این سرزمین صرف کرده و به صورت بناها و بافتها به دست ما سپرده اند. با وجود اینکه بحث معماری پایدار مبحثی جدید و مربوط به چهل سال پیش است ولی رعایت این اصول معماری و ساخت بناها با توجه به اصول معماری پایدار کمتر مورد توجه قرار گرفته است. در دهه های اخیر، رویکرد بازآفرینی شهری به عنوان یکی از موثرترین راهکارهای احیای بافت های فرسوده مورد توجه برنامه ریزان و مدیران شهری قرار گرفته است. در این میان، بهره گیری از اصول توسعه پایدار می تواند زمینه ارتقای کیفیت زندگی ساکنان، حفظ هویت فرهنگی و تاریخی، افزایش بهره وری اقتصادی و بهبود کیفیت محیط شهری را فراهم سازد. در نتیجه می توان گفت بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری به عنوان یکی از چالشهای اساسی شهرهای معاصر نیازمند رویکردی جامع و پایدار است که علاوه بر ارتقاء کیفیت محیطی پاسخگوی نیازهای اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی ساکنان نیز باشد. معماری پایدار به عنوان رویکردی نوین در طراحی و ساماندهی شهری با تاکید بر استفاده بهینه از منابع، صرفه جویی در انرژی، و تقویت هویت محلی می تواند راهکاری موثر برای احیای این بافتها محسوب شود.