مدل سازی کاهش تدریجی ظرفیت سازه های بتن آرمه ناشی از تخریب محیطی و فرسودگی مصالح

سازه های بتن آرمه به عنوان بخش عظیمی از زیرساخت های شهری و عمرانی، همواره در معرض پدیده های تخریب محیطی و فرسودگی تدریجی قرار دارند که می تواند ظرفیت باربری و عملکرد لرزه ای آنها را به طور چشمگیری کاهش دهد. پژوهش حاضر با هدف مدل سازی کاهش تدریجی ظرفیت سازه های بتن آرمه تحت تاثیر فرایندهای خوردگی ناشی از کربوناسیون و یون های کلرید انجام شده است. روش تحقیق مبتنی بر مدل سازی عددی با استفاده از مدل های پیری و تخریب مصالح و تحلیل تاریخچه زمانی غیرخطی می باشد. یافته ها نشان می دهد که پدیده خوردگی می تواند ظرفیت خمشی و برشی تیرهای بتن آرمه را تا ۳۰ درصد کاهش دهد و این کاهش در سناریوهای انتشار گازهای گلخانه ای شدیدتر خواهد بود . همچنین مشخص شد که تخریب کرنش نهایی کششی میلگردها در اثر خوردگی، تاثیر بسیار بیشتری بر کاهش ظرفیت لرزه ای نسبت به کاهش تناسب تسلیم دارد . نتیجه گیری می شود که مدل سازی دقیق کاهش تدریجی ظرفیت سازه ها برای ارزیابی عملکرد طولانی مدت و برنامه ریزی بهسازی لرزه ای ضروری بوده و بایستی پدیده های خوردگی و تخریب محیطی را به عنوان عوامل کاهنده عمر مفید سازه ها در طراحی لحاظ نمود.

کلیدواژه ها:

کاهش تدریجی ظرفیت ، سازه های بتن آرمه ، خوردگی میلگردها ، کربوناسیون ، عملکرد لرزه ای