نقش ورزش در بهبود مدیریت شهری رویکردی به سوی شهر سالم، تاب آور و مشارکت پذیر

چکیدههدف: مدیریت شهری معاصر تنها به ارائه خدمات کالبدی محدود نیست و سلامت، رفاه، مشارکت اجتماعی، کیفیت محیط و تابآوری شهروندان از مولفههای مهم آن به شمار میروند. ورزش و فعالیت بدنی میتوانند از طریق استفاده هدفمند از فضاهای عمومی، ارتقای سلامت، تقویت تعاملات اجتماعی و کاهش برخی هزینههای ناشی از کم تحرکی، به بهبود عملکرد مدیریت شهری کمک کنند. روش: این مقاله به صورت مروری تحلیلی و با استفاده از شواهد حاصل از مطالعات سازمان جهانی بهداشت، مرورهای نظاممند و پژوهشهای مرتبط با محیط شهری، فعالیت بدنی و برنامهریزی شهری تدوین شده است. یافتهها: شواهد نشان میدهد دسترسی به فضاهای سبز، پارکها، مسیرهای پیادهروی و دوچرخهسواری و امکانات ورزشی میتواند فرصت فعالیت بدنی را افزایش دهد. برنامههای ورزشی محلی همچنین ظرفیت ایجاد سرمایه اجتماعی، مشارکت شهروندی و ارتباط میان گروههای اجتماعی را دارند. با این حال، اثر ورزش بر مدیریت شهری زمانی پایدارتر است که در سیاستهای حملونقل، کاربری زمین، سلامت عمومی، محیط زیست، عدالت فضایی و برنامهریزی مشارکتی ادغام شود. نتیجهگیری: ورزش را میتوان نه صرفا یک خدمت فرهنگی تفریحی، بلکه ابزاری برای سیاستگذاری شهری دانست. ادغام ورزش در برنامهریزی شهری میتواند به ایجاد شهرهایی سالمتر، فعالتر، اجتماعیتر و تابآورتر کمک کند.

کلیدواژه ها:

ورزش شهری ، مدیریت شهری ، شهر سالم ، سلامت عمومی ، سرمایه اجتماعی ، تابآوری ، مشارکت شهروندی.