از گسست تا هم بهینه سازی: تحلیل تماتیک اجتماعی تکنیکی پژوهش های همگرایی هوش مصنوعی و سازمان های رسانه ای

با تعمیق درهم تنیدگی فناوری و فرایندهای رسانه ای، سازمان های رسانه ای با دگرگونی بنیادینی مواجه اند که در آن، مرزهای میان عاملیت انسانی و عاملیت الگوریتمی بسیار پیچیده تر می شود. این پژوهش با اتکا بر ۳۳ منبع علمی معتبر (مقالات پژوهشی و کتاب های تخصصی)، یک صورت بندی اجتماعی تکنیکی از همگرایی هوش مصنوعی در سازمان های رسانه ای ارائه می کند و چهار زیرنظام درهم تنیده اجتماعی، فنی، زمینه ای و تعاملی را شناسایی می کند که در هم پیوندی با یکدیگر و به مثابه یک کل واحد، نقش ها، سلسله مراتب، رویه های کاری و ارزش های نهادی را در این سازمان ها بازپیکربندی می کنند. این پژوهش با تکیه بر نظریه ی نظام های اجتماعی تکنیکی، از مفهوم «هم بهینه سازی» به مثابه ی لنگر مفهومی برای فهم برهم کنش بازگشتی میان داوری انسانی و منطق الگوریتمی در محیط های رسانه ای معاصر بهره می گیرد. در این رویکرد همگرایی هوش مصنوعی در سازمان رسانه ای نه یک فرایند خطی و صرفا فناوری محور، بلکه فرایندی پویا از سازگاری متقابل انسان و ماشین بازتعریف می شود که در آن قدرت نهادی، هویت حرفه ای و هنجارهای روزنامه نگاری پیوسته مورد مذاکره و بازمذاکره قرار می گیرند. هدف پژوهش حاضر، ارائه چارچوبی شفاف برای ادراک ابعاد حکمرانی مسئولانه ی هوش مصنوعی در روزنامه نگاری و عمل رسانه ای است. ارائه این چارچوب به طراحی ساختارهای سازمانی، تنظیم خط مشی ها و سازمان دهی کار مشترک روزنامه نگاران و سامانه های الگوریتمی در جهت تقویت شفافیت، پاسخ گویی و اعتماد عمومی کمک می کند. یافته ها نشان می دهد گذار از وضعیت «گسست و فرسایش حرفه ای» به سوی «هم بهینه سازی» مستلزم توجه هم زمان به ابعاد اجتماعی، فنی، زمینه ای و تعاملی همگرایی با هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

همگرایی هوش مصنوعی ، سازمان های رسانه ای ، نظام های اجتماعی تکنیکی ، تحلیل تماتیک ، هم بهینه سازی