نقش واسطه ای همنشینی با همسالان در ارتباط بین نظارت والدین و رفتارهای پرخطر دختران ورزشکار

چکیده مقدمه و هدف: نوجوانی مرحله ای حساس از رشد است که در آن تغییرات شناختی، هیجانی و اجتماعی به اوج می رسد. در این دوره، تعامل با همسالان و سبک های فرزندپروری والدین می تواند در شکل گیری یا پیشگیری از رفتارهای پرخطر نقشی اساسی ایفا کند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای همنشینی با همسالان در ارتباط میان نظارت والدین و رفتارهای پرخطر در بین دختران ورزشکار نوجوان بود. روش شناسی پژوهش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دختران ورزشکار ۱۲ تا ۱۸ سال شهر شیراز در سال ۱۴۰۳ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، ۱۵۰ نفر انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه نظارت والدینی و پرسشنامه روابط با همسالان بود. داده ها در نرم افزار SPSS نسخه ۲۳ تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد مراقبت والدین با کاهش رفتارهای پرخطر رابطه دارد (β = -۰.۳۱۹, p < .۰۱) در حالی که حمایت افراطی والدین با افزایش این رفتارها مرتبط است (β = ۰.۲۶۸, p < .۰۱). همچنین نظارت والدینی پیش بین منفی و معنادار رفتارهای پرخطر بود (β = -۰.۳۵۴, p < .۰۱). همنشینی با همسالان به عنوان عاملی خطرزا شناسایی شد (β = ۰.۲۸۷, p < .۰۱) و نقش واسطه ای آن در هر دو مدل تایید گردید. بحث و نتیجه گیری: یافته ها نشان می دهد مراقبت و نظارت والدینی نقش محافظتی دارند، اما حمایت افراطی و روابط ناسالم با همسالان می توانند احتمال رفتارهای پرخطر را افزایش دهند. بر این اساس، تعامل مثبت والدین و نظارت آگاهانه بر شبکه دوستان نوجوانان می تواند عاملی موثر در پیشگیری از گرایش به رفتارهای پرخطر، به ویژه در دختران ورزشکار، باشد.

کلیدواژه ها:

نظارت والدینی ، همنشینی با همسالان ، رفتارهای پرخطر ، دختران ورزشکار نوجوان