اثربخشی درمان هیجان مدار بر خودشناسی انسجامی و ترس از ارزیابی های منفی در زنان ورزشکار با تجربه طلاق

پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان هیجان مدار بر خودشناسی انسجامی و ترس از ارزیابی های منفی در زنان ورزشکار دارای تجربه طلاق انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان ورزشکار دارای تجربه طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره شهر قم در سال ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. از میان آنان ۴۶ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (هر گروه ۲۳ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل مقیاس ترس از ارزیابی های منفی (BFNES؛ لری، ۱۹۸۳) و پرسشنامه خودشناسی انسجامی (ISQ؛ قربانی و همکاران، ۲۰۰۸) بود. گروه آزمایش مداخله درمان هیجان مدار مبتنی بر رویکرد گرینبرگ (۲۰۰۶) را در قالب ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت هفتگی دریافت کردند، در حالی که گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. برای تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس چندمتغیری استفاده شد. یافته ها نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، بین گروه آزمایش و گواه در متغیرهای خودشناسی انسجامی و ترس از ارزیابی های منفی تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). نتایج حاکی از آن بود که درمان هیجان مدار موجب افزایش خودشناسی انسجامی و کاهش ترس از ارزیابی های منفی در زنان ورزشکار دارای تجربه طلاق شده است. این یافته ها بیانگر اثربخشی درمان هیجان مدار در بهبود جنبه های شناختی، هیجانی و بین فردی این گروه از زنان است. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که درمان هیجان مدار به عنوان یک رویکرد موثر روان شناختی می تواند در ارتقای خودشناسی انسجامی و کاهش نگرانی از ارزیابی منفی دیگران در زنان ورزشکار دارای تجربه طلاق نقش مهمی ایفا کند و در برنامه های مشاوره ای و درمانی این گروه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ترس از ارزیابی منفی ، درمان هیجان مدار ، خودشناسی انسجامی ، زنان ورزشکار با تجربه طلاق