تاثیر فوری توانبخشی وظایف دوگانه بر کنترل پاسچر ایستا و پویا و حس عمقی افراد مبتلابه بی ثباتی مزمن مچ پا: کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده تک سوکور

مقدمه و هدف: اختلال در حس عمقی و کنترل پاسچر از مهم ترین عوامل موثر در پیشرفت و تداوم بی ثباتی مزمن مچ پا محسوب می شود. هدف از این مطالعه تاثیر آنی پروتکل توانبخشی وظایف دوگانه بر کنترل پاسچر و حس عمقی ورزشکاران زن و مرد مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا بود. روش کار: این مطالعه به صورت یک کارآزمایی بالینی تصادفی کنترل شده روی ۴۴ زن و مرد مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا، با دامنه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال انجام شد. شرکت کنندگان به صورت تصادفی سیستماتیک به ۲ گروه تمرینات وظایف دوگانه (۲۲ نفر) و گروه کنترل (۲۲ نفر) تخصیص یافتند. گروه وظایف دوگانه ۳۰ دقیقه تحت پروتکل تمرینی وظایف دوگانه شناختی حرکتی قرار گرفتند. پیامد اصلی پژوهش شامل کنترل پاسچر بود که با استفاده از دستگاه بایودکس ارزیابی شد. پیامد ثانویه، شامل میزان خطای حس عمقی مفصل مچ پا بود که با استفاده از دستگاه الکتروگونیامتر اندازه گیری شد. جهت بررسی تفاوت بین ۲ گروه و محاسبه اندازه اثر از آزمون تحلیل واریانس آمیخته با اندازه گیری مکرر (گروه×زمان) استفاده شد (۰/۰۰۵>P). یافته ها: نتایج آزمون تی زوجی نشان داد اثر فوری تمرینات وظایف دوگانه باعث بهبود کنترل پاسچر ایستا و پویا و خطای حس عمقی از پیش آزمون تا پس آزمون شده است (۰/۰۰۱>P). با این حال، تغییر معنی داری از پیش آزمون تا پس آزمون در گروه کنترل مشاهده نشد (ηp۲=۷۱۶, P<۰/۰۰۱)، کنترل پاسچر پویای شاخص کلی  (ηp۲=۴۲۰, P<۰/۰۰۱) و میزان خطای حس عمقی ۱۰ درجه دورسی فلکشن  وجود دارد (ηp۲=۵۲۸, P<۰/۰۰۱).  نتیجه گیری: تمرینات مبتنی بر وظایف دوگانه (شناختی عصبی عضلانی) اثرات فوری مثبتی بر کنترل پاسچر ایستا، کنترل پاسچر پویا و حس عمقی در افراد مبتلا به بی ثباتی مزمن مچ پا دارد. این رویکرد می تواند به عنوان یک مداخله مکمل در برنامه های توان بخشی این ورزشکاران مدنظر قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Ankle joint ، Dual-Task rehabilitation ، Proprioception ، Postural balance ، مفصل مچ پا ، تمرینات وظایف دوگانه ، حس عمقی ، کنترل پاسچرال