مرور روشهای خوشه بندی در شبکه های موردی پروازی: مروری بر رویکردهای فازی، فراابتکاری، یادگیری ماشین و معیارهای کلاسیک

شبکه های موردی پروازی دسته ای از شبکه های بی سیم خودسازمانده هستند که در آنها گره های ارتباطی را هواپیماهای بدون سرنشین تشکیل می دهند. این شبکه ها فاقد زیرساخت ثابت بوده و با ویژگی هایی نظیر تحرک سه بعدی سریع با شش درجه آزادی، تغییرات مکرر و غیرقابل پیش بینی، توپولوژی، محدودیت شدید انرژی و برد ارتباطی، و نیاز به خودسازماندهی پویا شناخته می شوند. خوشه بندی به عنوان یکی از راهکارهای موثر برای مدیریت این چالش ها، با سازماندهی گره ها در گروه های سلسله مراتبی و انتخاب سرخوشه به کاهش مصرف انرژی، افزایش مقیاس پذیری و بهبود پایداری ارتباطات کمک می کند. با توجه به رشد سریع کاربردهای شبکه های موردی پروازی در حوزه هایی همچون واکنش به بلایا، پایش محیطی، کشاورزی دقیق و گشت مرزی، ارائه یک دسته بندی جامع از روش های خوشه بندی موجود می تواند مسیر تحقیقات آینده را هموارتر سازد. در این مقاله روش های خوشه بندی در شبکه های موردی پروازی بر اساس رویکردهای اصلی آنها شامل روش های مبتنی بر منطق فازی، روش های مبتنی بر الگوریتم های فراابتکاری، روش های مبتنی بر یادگیری ماشین و شبکه های عصبی، روش های مبتنی بر بهینه سازی، بازی و روش های مبتنی بر معیارهای ساده مانند فاصله، تحرک و انرژی طبقه بندی شده اند.

کلیدواژه ها:

شبکه های بی سیم خودسازمانده ، شبکه های موردی پروازی ، هواپیماهای بدون سرنشین ، خوشه بندی