مروری بر روش های مسیریابی در شبکه های موردی پروازی

شبکه های موردی پروازی دست های نوظهور از شبکه های بی سیم موقت هستند که در آنها چندین هواپیمای بدون سرنشین بدون نیاز به زیرساخت زمینی ثابت با یکدیگر همکاری کرده و داده ها را مبادله می کنند. این شبکه ها به دلیل ویژگی های منحصر به فردی مانند تحرک بسیار بالا در فضای سه بعدی، تغییرات سریع و پیوسته در ساختار شبکه، محدودیت شدید در منابع انرژی و پردازشی و کیفیت ارتباطی ناپایدار با چالش های بنیادینی در زمینه اطمینان از تحویل صحیح و به موقع داده ها مواجه هستند. در چنین محیط پویا و پیچیده ای مسیریابی داده از مبدا به مقصد، به یکی از دشوارترین و حیاتی ترین مسائل تبدیل می شود. پروتکل های مسیریابی سنتی که برای شبکه های زمینی با تحرک کمتر و توپولوژی پایدارتر طراحی شده اند، پاسخگوی نیازهای این شبکه های پروازی نیستند و به کارگیری مستقیم آنها منجر به عملکرد ضعیف، افت شدید بسته ها و اتلاف انرژی می گردد. از این رو پژوهشگران به دنبال طراحی روش های مسیریابی هوشمند و سازگاری هستند که بتوانند با ماهیت پویا و غیر قابل پیش بینی محیط پرواز کنار بیایند. در این مقاله رویکردهای جدید مسیریابی که در سال های اخیر ارائه شده اند دسته بندی و مورد تحلیل قرار می گیرند.

کلیدواژه ها:

شبکه های بی سیم ، شبکه های موردی پروازی ، هواپیمای بدون سرنشین ، مسیریابی