آینده مهندسی نرم افزار با ظهور مدلهای هوش مصنوعی مولد تا سال ۲۰۳۵

ظهور مدلهای هوش مصنوعی مولد (GenAI) و مدلهای زبانی بزرگ (LMS)، پارادایمهای سنتی مهندسی نرم افزار را با دگرگونیهای بنیادین مواجه ساخته است. این پژوهش با رویکردی آینده پژوهانه تحولات پیش بینی شده در اکوسیستم توسعه نرم افزار را تا افق سال ۲۰۳۵ بررسی می کند. هدف اصلی این مطالعه تحلیل تاثیرات چندجانبه هوش مصنوعی بر چرخه حیات نرم افزار، تغییر نقش نیروی انسانی و شناسایی چالشهای اخلاقی و حکمرانی مرتبط است. روش پژوهش حاضر ترکیبی از مرور نظام مند ادبیات موجود و تحلیل سناریوهای محتمل بر اساس داده های منتشر شده از نهادهای پژوهشی ایران و جهان است. یافته ها نشان می دهد که تا سال ۲۰۳۵، فرآیند کدنویسی سنتی به شدت خودکار خواهد شد و تمرکز مهندسان نرم افزار از «تولید کد» به «معماری سیستم»، «نظارت بر ایمنی الگوریتم ها» و «حل مسائل پیچیده تجاری» منتقل می شود. با این حال چالشهای جدی شامل خطاهای هالوسینیشن در کدهای تولید شده، مسائل مالکیت فکری و شکاف مهارتی نیروی کار شناسایی شده اند. این مقاله با ارائه یک چارچوب نظارتی پیشنهادی، راهکارهایی برای همسو کردن توسعه نرم افزار با اصول اخلاقی و استانداردهای ایمنی ارائه می دهد. نتایج حاکی از آن است که موفقیت در عصر جدید نه در جایگزینی انسان با ماشین، بلکه در ایجاد هم افزایی میان خلاقیت انسانی و توان محاسباتی ماشین نهفته است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی مولد ، مهندسی نرم افزار ، آینده پژوهی ، مدلهای زبانی بزرگ ، خودکارسازی توسعه نرم افزار