نقش مقیاس گذاری و انطباق هندسی در شکل گیری فرم های دفرمه در معماری معاصر

گسترش معماری معاصر و ورود ابزارهای دیجیتال امکان شکل گیری فرم هایی را فراهم کرده است که از منطق هندسه کلاسیک فاصله می گیرند و به سوی ساختارهای دفرمه پویا و انطباق پذیر حرکت می کنند. در این میان تکنیک های مقیاس گذاری و انطباق هندسی از مهم ترین راهبردهای تولید و کنترل فرم به شمار می آیند و می توانند در شکل دهی به فرم های غیرمتعارف نقشی فراتر از تغییر صرف اندازه یا تبدیل صوری ایفا کنند. مسئله اصلی این پژوهش آن است که این دو تکنیک چگونه در فرایند تولید فرم در معماری معاصر عمل می کنند و چه نسبتی میان تغییرات هندسی، عملکرد فضایی و امکان پذیری سازه ای برقرار می سازند. پیشینه مفهومی پژوهش نشان می دهد که حرکت از فرم های ایستا به سوی فرم های آزاد و دفرمه با رشد طراحی پارامتریک، مورفوژنز دیجیتال و فناوری های ساخت پیشرفته همزمان بوده است. از این رو پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مقیاس گذاری و انطباق در شکل گیری فرم های دفرمه در معماری معاصر انجام شده است. روش پژوهش توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه مفهومی منابع و بررسی نمونه های شاخص معماری دیجیتال است. یافته ها نشان می دهد که مقیاس گذاری غیر یکسان و انطباق تدریجی فرم ضمن ایجاد تنش بصری و پویایی فضایی به پیوند میان هندسه، عملکرد و سازه کمک می کند و امکان خلق فرم هایی انعطاف پذیر، سازه پذیر و زمینه پذیر را فراهم می سازد. در نتیجه می توان گفت که این دو تکنیک نه تنها ابزارهای فرمی بلکه راهبردهایی موثر در بازتعریف منطق طراحی در معماری معاصر هستند.

کلیدواژه ها:

مقیاس گذاری ، انطباق هندسی ، فرم های دفرمه ، معماری معاصر ، طراحی پارامتریک ، مورفوژنز دیجیتال