کاربرد هوش مصنوعی مولد در مدیریت بحرانهای ارتباطی شبکه های مجازی مطالعه ای بر بازنمایی افکار عمومی

در عصر شبکه ای بحران های ارتباطی در شبکه های مجازی به یکی از مهم ترین چالش های نظام های سیاسی و ارتباطی تبدیل شده اند. این بحران ها معمولا ناشی از بازنمایی های متکثر احساسی و گاه متعارض از واقعیت هستند که می توانند افکار عمومی را در مسیرهای ناپایدار و بحرانی سوق دهند. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و کارکرد هوش مصنوعی مولد در مدیریت این گونه بحران ها به بررسی نظری پیوند میان فناوری های مولد و سازوکارهای بازنمایی افکار عمومی پرداخته است. روش پژوهش از نوع نظری - تحلیلی است و با رویکردی تلفیقی بر مبنای نظریه های مانوئل کاستلز، یورگن هابرماس و تیموتی کوومبز با محوریت نظریه جامعه شبکه ای کاستلز طراحی شده است. داده های پژوهش به صورت مفهومی و از طریق تحلیل تطبیقی منابع معتبر علمی گردآوری و در قالب مدلی مفهومی مورد تحلیل قرار گرفته اند. یافته ها نشان می دهند که هوش مصنوعی مولد می تواند با شناسایی الگوهای گفتمانی در شبکه های مجازی بازنمایی های بحران زا را بازتولید و هدایت کرده و از طریق تقویت گفت وگوی عقلانی به بازسازی اعتماد اجتماعی و کاهش تنش های ارتباطی کمک کند. در نتیجه هوش مصنوعی مولد نه صرفا ابزاری فناورانه بلکه عاملی نظری در تحول مدیریت بحران های ارتباطی و ارتقای ظرفیت نظام های سیاسی در مواجهه با افکار عمومی شبکه ای است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مولد ، مدیریت بحران ، ارتباطی شبکه های مجازی ، بازنمایی افکار عمومی ، مانوئل کاستلز ، هابرماس ، کوومبز