معماری دگردیس پذیر عصبی الگوریتمهای مولد هوش مصنوعی برای بازپیکربندی لحظه ای هندسه بافت و شفافیت فضا بر اساس بازخورد پلی واگال در بازماندگان تروما

تروما، این زخم ناپیدای روان نه تنها خاطرات بلکه معماری مغز را دگرگون می کند. آمیگدال را به هشداردهنده ای دائمی، هیپوکامپ را در سردرگمی و قشر پیش پیشانی را در سکوت فرو می برد. با وجود شیوع بالای اختلال استرس پس از سانحه در ایران، فضاهای بازتوانی عمدتا موجود، ایستا و فاقد هرگونه پاسخگویی پویا به نیازهای عصبی-روانی کاربران هستند. پژوهش حاضر با مشارکت ۴۰۵ نفر از بازماندگان تروما در تهران نیازهای کلیدی آنان را شناسایی کرده است؛ ۹۴.۱۰% خواهان حیاط با حوض، ۹۳.۱۰% به دنبال کنترل نور و دما، و ۹۲.۳۰% گرمای چوب را به سردی بتن ترجیح می دهند. این مقاله با تکیه بر مدل «هژیر» مبتنی بر شش ساختار سیستم لیمبیک و نظریه پلی واگال، چارچوبی نوین برای معماری دگردیس پذیر عصبی ارائه می دهد. در این چارچوب الگوریتم های مولد هوش مصنوعی با دریافت داده های فیزیولوژیک (امواج مغزی، تنوع ضربان قلب) از سنسورهای پوشیدنی، سه لایه ی اساسی فضا یعنی «هندسه (فرم، انحنا)»، «بافت (نرمی، سختی سطوح و حریم)» و «بصری (شفافیت، مات بودن شیشه ها)» را به صورت لحظه ای و همزمان دچار دگردیسی می کنند. یافته ها نشان می دهد که این رویکرد می تواند با کاهش بار شناختی هیپوکامپ و تعدیل بیش فعالی آمیگدال، زمینه ساز خودتنظیمی هیجانی و بازیابی حس کنترل در بازماندگان تروما شود. مقاله در پایان سناریویی عملی از پیاده سازی این سیستم در مرکز بازتوانی روانی ارائه و چالش های اخلاقی و فنی آن را بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

معماری دگردیس پذیر ، هوش مصنوعی مولد ، بازتوانی روانی ، بازخورد پلی واگال ، طراحی فضای تطبیقی ، تروما آگاه