مروری بر رویکردهای تشخیص و مدیریت تعارض در خانه های هوشمند

شناسایی و مدیریت تعارض در خانه های هوشمند از چند جهت دارای اهمیت اساسی است از جمله اینکه تحقیقات پیشین نشان داده اند که وقوع تعارضات در سیستم های خودکار اعتماد کاربران را به شدت کاهش داده و منجر به نارضایتی و در مواردی کنار گذاشته شدن کامل سیستم توسط کاربران می شود. با توجه به سرمایه گذاری های گسترده در حوزه اینترنت اشیاء و هوشمندسازی ساختمان ها عدم توجه به این مسئله می تواند پذیرش گسترده این فناوری ها را با مانع جدی مواجه سازد. از طرف دیگر ماهیت تعارض وابسته به زمینه و حوزه کاربردی است و تعریف واحد و جهانی برای آن وجود ندارد؛ از این رو نیاز به تعریف دقیق و ارائه روش های تشخیص متناسب با خانه هوشمند، امری ضروری به نظر می رسد. همچنین با افزایش تعداد ساکنان، تنوع دستگاه ها و پیچیدگی سناریوهای خودکارسازی، احتمال بروز تعارضات تعاملی به طور چشمگیری افزایش می یابد و مدیریت دستی این تعارضات عملا غیرممکن می شود. در نهایت، با توجه به اینکه بیشتر پژوهش های پیشین بر تعارضات بین کاربران یا بین زیر سیستم ها متمرکز بوده اند و تعداد معدودی به تعارضات کاربر-سیستم پرداخته اند، ضرورت انجام یک مطالعه جامع برای شناسایی شکاف های پژوهشی موجود و ترسیم نقشه راه برای تحقیقات آتی بیش از پیش احساس می شود. در این مقاله با مرور پژوهش های معتبر در حوزه خانه هوشمند رویکردهای موجود برای تشخیص و مدیریت تعارض در هفت دسته اصلی شامل یادگیری ماشین، بهینه سازی، تشخیص تعارض و تحلیل تعامل، تحلیل محتوا و کیفی، شخصی سازی، شبکه و ارتباطات و امنیت و مجوزدهی دسته بندی و تحلیل شده اند، همچنین مزایا، معایب و محدودیت های هر رویکرد، انواع داده های مورد استفاده و معیارهای ارزیابی به کار رفته در پژوهش های پیشین شناسایی شده اند.

کلیدواژه ها:

خانه های هوشمند ، تشخیص تعارض ها ، یادگیری ماشین ، بهینه سازی