تاثیر غلظت لیگاند بر خواص نوری و ساختاری نانوکریستال های پروسکایتی

در این پژوهش، سنتز نانوکریستال های پروسکایتی و تاثیر غلظت لیگاندهای سطحی بر خواص نوری و ساختاری آنها مورد بررسی قرار گرفت. هدف اصلی، بهینه سازی مقدار لیگاند در فرآیند سنتز به منظور کنترل رشد بلور، کاهش نقص های سطحی و بهبود ویژگی های فوتولومینسانس بود. نانوکریستال ها با استفاده از روش سنتز رسوب به کمک لیگاند (LARP) و با تغییر سیستماتیک نسبت مولی لیگاندها تهیه شدند و اثر این تغییرات با استفاده از طیف سنجی فوتولومینسانس (PL)، جذب UV-Vis، پراش پرتو ایکس (XRD) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که مقدار لیگاند نقش تعیین کننده ای در تعادل بین رشد بلوری و پایداری سطحی نانوکریستال ها دارد. در شرایط بهینه، پاسیو شدن موثر سطح موجب کاهش تله های غیرتابشی و افزایش شدت و بازده فوتولومینسانس شد. در مقابل، کمبود لیگاند منجر به تشکیل نانوکریستال های با نقص سطحی بالا و افت شدید خواص نوری گردید، در حالی که استفاده بیش از حد لیگاند نیز باعث اختلال در رشد بلوری و کاهش کیفیت ساختاری شد. این نتایج نشان می دهد که کنترل دقیق غلظت لیگاند در مرحله سنتز پارامتری کلیدی برای دستیابی به نانوکریستال های پروسکایتی با کیفیت نوری و ساختاری مطلوب است.

کلیدواژه ها:

سنتز ، نانوکریستال های پروسکایتی ، لیگاندهای سطحی ، اولئیک اسید ، اولئیل آمین