سنتز و مطالعه نانوالیاف اصلاح شده کیتوسان - اکسید روی به منظور بررسی رهایش داروی ضد سرطان دوسه تکسل

نانوالیاف در زمینه های زیادی از جمله مهندسی بافت، سنسور و دارورسانی (رهایش دارو) کاربرد دارد. دارورسانی به وسیله نانوالیاف می تواند در کاهش عوارض درمان و تکمیل کردن درمان موثر واقع شود. الکتروریسی محلول پلیمری به دلیل ویسکوزیته بالا به تنهایی امکان پذیر نیست بنابر این از پلی وینیل الکل (PVA) که یک پلیمر سنتزی زیست تخریب پذیر و زیست سازگار است استفاده می کنیم. همچنین با استفاده از اکسید روی (Zn) که خاصیت آنتی باکتریال دارد کیتوسان (Cs) را اصلاح کرده تا خواص آنتی باکتریال آن افزایش یابد. از داروی دوسه تکسل، به دلیل کاربرد در درمان سرطان سینه استفاده کردیم. طبق داده های موجود در درمان های سنتی تنها ۲ تا ۵ درصد دارو به محل درمان می رسد که این باعث بروز مشکلات اساسی در درمان می شود. می توان با استفاده از نانوالیاف علاوه بر تاثیرگذاری دارو برای درمان عوارض جانبی را به حداقل رساند. جهت ساخت محلول پلیمری برای الکتروریسی از کیتوسان ۳ درصد وزنی اکسید روی جهت اصلاح سطحی کیتوسان و افزایش خاصیت آنتی باکتریالی و پلی وینیل الکل ۶ درصد وزنی استفاده می کنیم. نسبت اعمال شده برای CS-Zn/PVA برابر با ۸۰ به ۲۰ است که به آن مقدار ۰/۱ میلی گرم دارو اضافه می کنیم. جهت بررسی نانوالیاف از لحاظ ریخت شناسی از آنالیز میکروسکوپ الکترون روبشی (FESEM) و برای بررسی ساختار و گروه های عاملی پلیمرها از آنالیز طیف سنجی مادون قرمز (FTIR) استفاده کردیم. برای میزان توزیع و پراکندگی عناصر تشکیل دهنده نانوالیاف از آنالیز انرژی پرتو اشعه ایکس (EDX) و برای سنجش میزان رهایش دارو در محیط هایی با pH اسیدی و بازی از آنالیز طیف سنجی مرئی فرابنفش استفاده نمودیم.

کلیدواژه ها:

کیتوسان ، پلی وینیل الکل ، اکسید روی ، دوسه تکسل ، الکتروریسی