روشهای ساخت و سنتز کیتوسان ها در نانوتکنولوژی

کیتوسان به عنوان مشتق استیل زدایی شده کیتین، یک زیست پلیمر کاتیونی با زیست سازگاری، زیست تخریب پذیری و توان برهم کنش الکترواستاتیکی بالا است و به همین دلیل در نانوتکنولوژی به ویژه برای ساخت نانوساختارهای حامل و مواد عملکردی مورد توجه قرار گرفته است. هدف این مقاله مرور متمرکز روش های ساخت و سنتز کیتوسان و نانوساختارهای مبتنی بر آن و تحلیل عوامل کلیدی موثر بر انتخاب روش است. ابتدا نشان داده می شود که ویژگی های ساختاری و شیمیایی کیتوسان به خصوص درجه استیل زدایی و وزن مولکولی با تعیین میزان پروتونه شدن، حلالیت در محیط های اسیدی و رفتار زنجیره ها مسیر تشکیل نانوساختار را کنترل می کنند. سپس مهمترین رویکردهای ساخت شامل ژلاسیون یونی با TPP به دلیل شرایط ملایم و سهولت اجرا، میکروامولسیون برای کنترل بهتر اندازه در نانوراکتورها، امولسیون سازی نفوذ حلال با قابلیت تنظیم فرمولاسیون و کمپلکس پلی الکترولیتی مبتنی بر خودآرایی بارهای مخالف مرور می شوند. با وجود مزیت های هر روش، محدودیت هایی مانند تکرارپذیری، مقیاس پذیری صنعتی و احتمال باقی ماندن مواد کمکی ضرورت استانداردسازی و بهینه سازی فرایندها را برجسته می کند. در پایان چشم انداز آینده در توسعه روش های سبزتر و صنعتی شونده و نقش پژوهش های بین رشته ای برای تجاری سازی پایدار جمع بندی می شود.

کلیدواژه ها:

نانوتکنولوژی ، کیتوسان ، نانوساختارها ، سنتز نانوذرات کیتوسان ، ژلاسیون یونی