مروری بر روش های بهبود پوشش و مدیریت حفره در شبکه های حسگر بی سیم

شبکه های حسگر بی سیم به دلیل کاربردهای گسترده در حوزه های نظامی، محیط زیستی، صنعتی و امنیتی، سال ها است مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته اند. عملکرد موفق این شبکه ها وابستگی زیادی به پوشش مناسب محیط دارد، زیرا پوشش ناکافی منجر به از دست رفتن رویدادهای مهم و پوشش بیش از حد باعث هدررفت انرژی محدود گره ها می شود. در این مقاله، مفاهیم بنیادین شبکه های حسگر بی سیم شامل معماری، انواع پوشش، مدل های حسگری، مسیریابی، خوشه بندی و اتصال بررسی شده است. همچنین ویژگی ها و محدودیت های منحصر به فرد این شبکه ها مانند تراکم آرایش گره ها، تغذیه با باتری، خودپیکربندی، تغییر مکرر توپولوژی، نبود هویت سراسری، ترافیک چند به یک و افزونگی داده تشریح می گردد. در ادامه مهم ترین روش های مرتبط با تشخیص و ترمیم حفره پوششی شامل روش مبتنی بر درخت، رویکرد تئوری بازی با یادگیری تقویتی، الگوریتم خودترمیم توزیع شده DHDR، روش HDRM و رویکردهای مبتنی بر الگوریتم کرم شب تاب مورد بررسی قرار گرفته و مزایا و معایب هر یک در قالب جدولی ارائه شده است. نتایج این مرور نشان می دهد که روش های توزیع شده مبتنی بر تعاملات محلی گره ها به ویژه رویکردهای مبتنی بر تئوری بازی عملکرد بهتری در تعادل بین مصرف انرژی و پوشش شبکه دارند.

کلیدواژه ها:

شبکه حسگر بیسیم ، پوشش شبکه ، ترمیم حفره ، پوششی ، الگوریتم فراابتکاری