چارچوب ها و ابزارهای تخصیص منابع در شبکه های اینترنت اشیاء خودیار هوشمند

خودکارسازی فرآیندهای عملیاتی بدون اختیار انسانی در شبکه های اینترنت اشیاء خودیار هوشمند، می تواند مدیریت منابع و استفاده از انرژی را بهینه و پاسخ های سریع به نوسانات بار ترافیک را تسهیل نماید. همچنین علاوه بر این این نوع شبکه ها به کاهش هزینه های عملیاتی ایجاد زیرساخت و افزایش تجربه کاربران مختلف از طریق مکانیسم های فوق العاده پیچیده برای تشخیص پیش بینی و توزیع منابع کمک می کنند. استفاده از یادگیری عمیق، یادگیری تقویتی و تجزیه و تحلیل داده های بزرگ به عنوان روش های محوری و مهم برای رسیدگی به چالش های مرتبط با عدم اطمینان از قابلیت همکاری بین دستگاه ها و مدیریت شبکه های اینترنت اشیا نسل بعدی عمل می کند. این مقاله بر اهمیت و ضرورت این شبکه ها که با مدیریت منابع پویا استفاده از هوش مصنوعی و چرخه شبکه لمس صفر برای تسهیل و کاربرد ایجاد زیرساخت های پایدارتر و کارآمدتر مشخص می شوند توجه می کند و در انتها به چالش هایی از جمله تفاوت دستگاه، تاخیر تصمیم گیری و نگرانی های امنیتی پرداخته است و در عین حال یک ساختار استراتژیکی برای تلاش های تحقیقاتی آینده را مشخص می کند. روش های موجود برای ارزیابی سیستم های هوشمند اینترنت اشیا به ابعاد خاصی محدود می شوند و نیاز به توسعه برای پوشش رویکردهای آزمایشی جامع تری دارند.

کلیدواژه ها:

اینترنت اشیاء ، شبکه های خودیار هوشمند ، مدیریت منابع ، هوش مصنوعی