رویکردهای نوین در معماری سیستمهای چندعاملی توزیع شده

سیستم های چندعاملی توزیع شده در حوزه های مختلف علمی و صنعتی مانند روباتیک، شبکه های حسگر و رایانش ابری کاربرد گسترده ای یافته اند؛ این مقاله به تحلیل معماری های نوین برای رفع محدودیت های موجود می پردازد. پس از مرور مفاهیم پایه و معماری های سنتی شامل مرکزی، غیرمتمرکز و هیبریدی و بیان محدودیت های آن ها، پنج رویکرد نوین شامل معماری های مبتنی بر رویداد، عامل های هوشمند مبتنی بر مدل های زبانی بزرگ، معماری های غیرمتمرکز و خودسازمان ده، معماری های مبتنی بر میکروسرویس و ادغام با لایه های ابر مه و لبه معرفی می شوند. در ادامه، چالش های باز مانند بهینه سازی تخصیص وظایف مطرح می شود و مقاله در نهایت پیشنهاد می کند که آینده پژوهش باید بر توسعه سازوکارهای برنامه ریزی پیشرفته برای هماهنگی عامل ها و معماری های امن متمرکز گردد.

کلیدواژه ها:

سیستم های چند عاملی توزیع شده ، معماری های سنتی ، رویکردهای نوین ، مقیاس پذیری