مرور نظام مند انتقادی با تاکید بر چالشهای روش شناختی و بالینی

اختلال نارسایی توجه بیش فعالی (ADHD) یکی از شایعترین اختلالات عصبی تحولی دوره کودکی است که می تواند عملکرد تحصیلی، اجتماعی و هیجانی فرد را تحت تاثیر قرار دهد. در کنار درمان های دارویی و روانشناختی، مرسوم نوروفیدبک به عنوان یک روش غیرتهاجمی و مبتنی بر آموزش خودتنظیمی امواج مغزی در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. هدف این مطالعه، بررسی نظام مند و نقادانه اثربخشی نوروفیدبک در کاهش نشانه های ADHD و واکاوی چالش های روش شناختی، بالینی و اخلاقی مرتبط با آن است. یافته های حاصل از مرور نشان می دهد که اگرچه تعدادی از مطالعات بهبودی در توجه، کاهش بیش فعالی و تقویت کارکردهای اجرایی را گزارش داده اند، اما بسیاری از این پژوهش ها با محدودیت هایی نظیر حجم نمونه کم، نبود گروه کنترل فعال، فقدان پیگیری بلندمدت و استاندارد نبودن پروتکل های درمانی مواجه هستند. همچنین تنوع در روش های مداخله، تفاوت در معیارهای ارزیابی و تاثیر عوامل غیر اختصاصی مانند رابطه درمانی، قضاوت درباره اثر بخشی یکدست این روش را با چالش مواجه کرده است. در نتیجه اگرچه نوروفیدبک می تواند به عنوان یک مداخله مکمل در چارچوب درمان چندوجهی ADHD در نظر گرفته شود، شواهد پژوهشی فعلی برای توصیه آن به عنوان درمان خط اول کافی نیست. انجام مطالعات آینده با طراحی روشمندتر، پروتکل های استاندارد و پیگیری طولانی مدت جهت تعیین جایگاه دقیق این روش در پروتکل های درمانی ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

نوروفیدبک ، اختلال نارسایی توجه بیش فعالی (ADHD) ، مرور نظام مند ، اثربخشی ، روش شناسی